
O sábado estivemos por Santiago e fomos de visita ao Museo do Pobo Galego onde Leo quería montar nos barcos ” piratas “, preguntou polas vacas dos carros, subiu tódolos chanzos da escaleira de caracol e colleulle medo aos disfraces do entruido. Visitamos o veciño Museo de Arte Contemporánea e a expositora Dora García incluiunos nun texto de
Instant Narrative: ” Entran un padre y un niño. El padre lleva un neceser y una cazadora oscura. El niño se precipita por la primera puerta a la derecha pero vuelve con el padre. Ven los libros para robar y dudan…El padre sube al niño a los hombros: eso siempre mola “.
Hoxe domingo xa tocou a vida máis pragmática coa matanza dos porcos arriscando 300 euros de multa por cada porco. Foi matalos e chamuscalos con fentos e colmeiras de centeo cunha pedra na boca. Logo houbo que arrincarlles os cascos e lavalos coa Karcher ( un apoio moderno sempre vai ben ). Despóis do almorzo pendurámolos cun ferro enganchado nas vides dos xamóns. Logo fun ao monte por leña de carballo para afumar os chourizos. Topamos con burras de monte, un chaparrón de película e dous cazadores.
Despóis do xantar tocou partir o porco. Semella maxia que coñezan todo o porco e que teñan nome para todo: courachos, ventrechas, carroleira, solombo, papelas, etc, etc. O matachín partía, outros salgaban con salmoura ( mistura de cebola e sal ) e outros picaban para chourizo e chouriza. Eu puxen o mandilón de muller e piquei como puiden. Logo picaron a carne na máquina e fixeron a zorza con viño treixadura, pementón dóce e picante, algo de cebola e algo de sal. Amasaron a mistura nos municos e tapáronse con trapos para que non entre a bareixa. Recollemos e outro día se remexe a zorza e se enchen on chourizos.( mañá non que é fieles defuntos, seica ).
De cea houbo o zarrabullo ( fígado, castañas e pasta de cotobelos ) e arroz con carroleira.
Agora creo que merezo un descanso.
Labels: arbo II, curiosidades V, etnografia III, lingua IV, natureza III, viaxes I

E pasou unha semana…
Traballo, despedida dun que se xubila, treboada, gripe, repouso, leituras e poucas gañas de sentarme diante do ordenador mantivéronme apartado deste mundiño.
Procurarei reaparecer.
Labels: interrede IV

San Martiño moderno
Como todos estes anos por esta data (
2006,
2007,
2008) fun á caza de pións para Leo. Este ano xa foi complicado topar un pión de madeira. Non o había no kiosko do ano pasado, nunha xoguetería dixeron que ” Se agotaron ” ( forma fina de dicir que non traballan ese tipo de xoguete ), ata entrei nun chinés que soltou un seco ” No hay “. Logo busquei nun multiprezos e topei o de plástico amarelo por un euro sesenta. A dependenta díxome que bailaba mui ben pero ten o defecto de que non racha cando xoga. Eu tiña a teima de topar un trompo de madeira e ao final tiven que ir a Marujitaestafadora e topeino ao prezo que dicía ela barato: tres euros !.
Vaia, haberá que adaptarse ás novas tecnoloxías lúdicas que van saír máis baratas e doadas de topar.
Labels: etnografia III

Dositeo e as zarrotas

O domingo aproveitei un descanso da chuvia para apañar as zarrotas da foto.
Estes cogumelos fixéronme lembrar ao meu bisavó Dositeo que andaba de feira en feira hai máis de oitenta anos atrás. Ía camiñando co gando e apañaba as zarrotas para comelas. Pasou o tempo e este saber pasoullo á miña nai e esta a min e agora sigo a cadea e pásolle o coñecemento ao Leo.
Quen lle ía dicir ao Dositeo que andaría polo mundo virtual o seu coñecemento !.
Labels: familia II, natureza III

Huevo, pico, araña

A xenerosidade fixo que
Ángel Utrera me enviase unhas fotos preciosas que agradezo muito. E grazas a el descubrín outros fotógrafos como
Veiga Roel ou
Ramón Dimas.
Entre as fotos que mandou hai esta duns nenos xogando a ” Huevo, pico, araña”, un xogo que practiquei na escola. Dividiamonos en dous grupos e un grupo apandaba e os outros saltaban enriba. O primeiro en saltar puña os dedos da man facendo a forma dun ovo ou un pico ou unha araña de maneira que non o descubrise o de abaixo e á vista da “madre” que era o rapaz que aguantaba o grupo apoiado nunha parede e o de abaixo tiña que atinar a figura. Se atinaba cambiaban de sitio os grupos e se erraba seguía apandando o grupo de abaixo. Se derreaban ( cedían ao peso ) perdían e volvían saltar os gañadores. Tamén os había bestas que saltaban todos enriba do último que apandaba para que derrease e non apandar.
Tempus fugit !.
Labels: etnografia III, fotografía, interrede IV

O ” Tatuado “

Remataron as miñas vacacións e volvín ao traballo. Hai poucas novidades: un fillo dun compañeiro tivo a gripe A e contrataron un home grande como dous ( semella que a crise imos capeala ). Volvín mirar compañeiros como o ” Tatuado “. A primeira impresión que levei del non me gustou muito: leva muitas tatuaxes, estaba serio, falaba pouco e
koruño. Pero a medida que pasaba o tempo descubrín o seu perfil máis humano: facía bromas, preocupábase polos animaliños e ata me contou a súa última bondade. Resulta que está proibido fumar pero el vai ao baño igual e alí alivia o vicio. Nese tempo ” morto ” descubriu unha arañeira e collía el moscas coa man e púñallas á araña. E así fíxose amigo da araña e ata falaba co ela. Pero pasou o tempo e o outro día estaba triste porque a muller da limpeza fixera desaparecer a súa mascota.
Enfin, que debaixo dun corpo tatuado pode haber un corazonciño sensible.
A foto é de Doisneau.
Labels: personaxes II, traballo II

Halloween en Arbo
Este día de chuvia intensa é o tal para quedar na casa a comer castañas e escuitar historias como a que contou o avóM sobre o día de onte. Xa era noite pecha cando andaban cabalos de monte por fóra da casa e alá foi o avóM axotalos para que non entrasen. Logo de marcharen os cabalos apareceulle na cancela unha ” comitiva ” de seis ou sete rapaces disfrazados. Os rapaces dixéronlle se lles daba algo ( nada de truco ou trato ). AvóM preguntou porque lles había dar algo e un que ía cunha saba branca e unhas barbas brancas dixo: ” Porque eu son Dios “. AvóM topou a excusa perfecta: ” Pero Dios dá e non pide. ” O rapaz retrucoulle: ” Iso era antes. Tamén don Adolfo antes daba ( un cura da zona ) e agora pide.” Como tiña razón deulles un euro. E alá marchou a comitiva por eses camiños.
Este paréceme un bo exemplo de adaptación do halloween á retranca galega: un disfraz de Deus pedindo cartos.
Labels: arbo II, etnografia III
