Labels: leo V, lingua IV, viaxes I

Os días son máis curtos, os pantalóns empezan a ser longos e nas noitiñas fai falla algo con mangas longas. Hai xente estudando para setembro ( unha das cousas boas de facerse maior é evitar a tensión dos exames e máis os de setembro ).
Por todo isto e máis nótase que está rematando este verán.
Eu son un sortudo e esta fin de semana vou onde a familia para desfrutar dos penúltimos días de praia.
Sorte para os dos exames de setembro !.

Labels: familia II, natureza III

O Leo chega hoxe aos trinta e cinco meses de vida e nas fotos podes ver os cortes de pelo que tivo este último mes. Primeiro tíñao longo e saiu sorrindo ao pai e logo teno curto e mostra o sorriso que lle adica á nai.

Agora mesmo está desfrutando das vacacións a 170 quilómetros de min e a esa distancia estivo case todo este mes. Eu teño que traballar e sentir o silencio da vivenda e conformarme con estas imaxes do meu pequeno.

E a vida segue !.

Labels: leo V

Terragrafías é unha fermosa mistura entre terra e fotografía onde se mostra o traballo da xente coa terra e acompáñase dalgún texto pequeno.

Fusilei algunhas das fotos que están en exhición no centro cultural do Porriño ata fin de mes para os que non poidan visitalo.

Labels: fotografía, vilaguindastre II

Tranquilidade que non é o meu caso ( e que o demo sexa xordo ).
Nesta época de crise hai que expremer os miolos para buscar choio e na imaxe ( descuberta pola raíña Kasege ) este home ofrécese para facer na casa o que o home da casa non fai.
Pareceume unha iniciativa simpática e curiosa e aquí a deixo por se alguén a necesita.

Labels: curiosidades IV

Labels: viaxes I

Por esas terras do noroeste pode acontecer de todo. Un visón baixou polas rochas, nadou na auga salgada cinco metros, entrou nunha furna e apañou un cangrexo. A xente que o viamos estabamos abraiados e fomos bautizándoo a medida que avanzaba: gato, rata, ardilla, donosiña, hurón, comadreja, visón e incluso bisonte !. Foi mágoa non ter a cámara a tiro.
Á noite houbo festa e o Leo non o pasou mui ben nas atraccións. Tamén houbo tirada de fogos artificiais impresionante con música e todo. O Leo, ao primeiro tiña medo, pero logo case durmía e todo admirando o lucerío.
Tamén houbo buracos na area, paseo en pedaleta, busca e aprendizaxe de mexillóns, caramuxos, lapas e arneiróns; cafés con xeo, xeados e cervexas.
Ata pillei a uns veciños de toalla contando unha anécdota sobre un alcalde da zona que leva muitos anos gobernando pero que mete bastante a pata á hora de falar.
Estaba o tal alcalde dando un mítin e dixo: ” Estos años hemos picheado muchos caminos “. Un secretario intentou correxilo: ” Asfaltado, señor alcalde, asfaltado “. E o alcalde pronto remendou: ” Bueno, si le he faltado a alguien que me perdone “.

Labels: curiosidades IV, leo V, natureza III

Hoxe pegoume unha arroutada e fun de mañá facer o roteiro de pedras e auga en Carracido, unha parroquia de Vilaguindastre. Son uns catro quilómetros en círculo e pasas por unha zona onde semella que estivo un xigante caprichoso xogando con penedos e ciscándoos entre construccións, labradíos, regatos, camiños e bosques de loureiros, piñeiros, carballos, castiñeiros, acacias e eucaliptos.

Case non me crucei con ninguén pero si algúns cans e un cabalo que me ollaba curioso dende unha xanela da corte.

Mirei penedos enormes e outros que semella que van caír en calquera momento.

Pasei por viñas abandonadas onde medran castiñeiros agora.

Tamén había un muiño abandonado co rodicio ou reducio ( como lle chamamos por esta zona ) esperando que alguén o leve para adornar unha finca, un chalet ou un bar.

Topei amoroteiros ou érbedos que me fixeron lembrar a palabra ” morojo ” roubada do galego falado para a Real Academia Española.

E aproveitei e acerqueime ao monumento de Mos feito con pezas dun muiño cun panel explicando que ” mós ” é como se lle chama pola zona ás moas do muiño e aos tornarratos.

Adico este posteo con muito cariño a unha leitora fiel do blogo e que é desta zona e sei que lle vai gustar.

Labels: etnografia III, lingua IV, natureza III, vilaguindastre II

Labels: natureza III

Esta fin de semana foi de facer quilómetros pola Costa da Morte para mostrarlla a dúas amigas de Costa Rica.

Muxía e o III Mercado das rutas do mar.

Camariñas coas súas palilleiras e outras artesanías e festa de aniversario dunha conserveira.
 

Os virandelos do cabo Vilán co seu zunido.

 

O propio e maxestuoso cabo Vilán.

O cemiterio dos ingleses e a enseada do Trece coa duna xigante do monte Branco e o vento omnipresente.

 

O museo de Man en Camelle co solpor e frío.

 

A vista dende un restaurante de Fisterra cun lentísimo xantar.

O castelo de Vimianzo co eco das palilleiras no interior.

E tamén foron tortillas e viños albariños, ” tamburinas ” e ” lancetas “, cancións do Leo e muitas ” habladeras “. En definitiva, unha fin de semana para lembrar.

Labels: viaxes I

Labels: curiosidades IV, vilaguindastre II

Labels: curiosidades IV

Levo tempo sen escribir e sen conectarme porque estou vivindo a realidade do verán ( se se lle pode chamar así a esta sucesión de días de chuvia, anubados e frescos ). Pasei unhas minivacacións por terras fisterrás onde a xente é amable e saúda, hai innúmeros gatos, cómese ben e hai homes que lavan os porcos con mangueiras.
Ao final ten razón o reloxio de sol feito polo avóP: Só conto as horas felices ( tradución libre ).

Labels: familia II, viaxes I

Labels: etnografia III

Onte o Leo fixo trinta e tres meses pero non escribín no blogo porque estivemos de voda por terras choqueiras. O Leo comeu os entrantes e logo quedou durmido a maior parte do tempo a pesar do ruido que había. Logo volveu á praia pero xa non había que subira a marea e o vento levantaba olas.

Labels: familia II, leo IV

Labels: traballo II

Dentro dun chisco fluirán polo aire cheiros a fumes e sons de risas. Empeza a noite máxica de san Xoán cos seus costumes de saltar fogueiras, comer sardiñas, preparar a auga de san Xoán e o costume de ” roubar ” cancelas e carros como mostra a foto do ano pasado tirada no concello das Neves. Van quedando menos e menos carros e o costume vaise perdendo como todo. Para demostralo xa porei a foto do mesmo lugar cando pase esta semana por este lugar para ver que cambios hai.

Labels: etnografia III

O aniversario da avoaM e Celia é bo para que Leo desfrute da piscina de Barbie, da manga de auga, dos chafarises en Melgaço e do parque do río do Porto. Eu aprendín o nome do pelo da raposa e os seus sinónimos, comprobei que as galiñas e os pitos van comendo o millo do canastro e que a roupa tendida co canastro no fundo non fan mala fotografía.

Labels: familia II, lingua IV, natureza III

Labels: natureza III

Labels: curiosidades IV

Andar nisto dos blogos ten os seus premios e así o amigo Manuel L. Rodrigues mandoume o seu poemario ” Antítese nativa “. Tamén me mandou unhas palabras que rematan así: ” Sen mais, agardo goste do poemario. Como ben sabe; cando unha obra de arte inicia o voo deixa de pertencer ao seu autor para trocarse propiedade de aquel ou aquela que o desexe ter entre as súas mans. Conseguido este logro; eu, persoalmente, declárome satisfeito.

Unha forte aperta.

… e dalle saúdos ao Leo da miña parte. “

E eu, como novo propietario, vou pasar a desfrutar da súa leitura.

Graciñas, Manuel.

Labels: interrede III, lecturas

Hoxe tocou praia por fin !.
Para mercar unhas empanadillas para xantar tardei muito pero polo menos aprendín un truco para cortar tortas: hai que pasar o cuitelo por auga mui quente antes e así cortas o que sexa sen desfacer nada. Na praia había un chisco de boira pero estábase ben: o Leo xogou coa area seca, coa area mollada e coas ondas que non lles ten medo. Tamén gozou dunha poza de auga quentada polo sol e pingou area do mesmo xeito que sae na foto. Logo foi metelo no coche de volta para a casa e quedar espichado a durmir.
Hai que aproveitar o bo tempo cando vén !.

Labels: curiosidades IV, leo IV, natureza III

O Leo quedou sen cole porque ten deficiencias que non se poden consentir. Non é lóxico que non teña calefacción nin aire acondicionado, que haxan humidades e pingueiras, que non funcionen billas nin cisternas, que o chan sexa esvaradizo e frío na zona dos bebés que agatañan, que non se poida separar o bebé que dorme do que está a xogar, que teña un patio de xogo con ratas, gatos e herbas máis altas ca os propios nenos, que tódolos luns teñan que recoller as cuidadoras cascos de botella, lixo e cristais que deixan os botelloneiros que entran no patio polo valado, que non renoven xoguetes dende hai dez anos, etc, etc.
Odio o politequeo barato de calquera cor que se apunta a fotos e promesas e logo non se fai responsable de nada e especialmente do primeiriño que hai neste mundo que son os nenos.
Quero darlle as gracias ás cuidadoras que fixeron case milagres nesta tempada, que puxeron da súa parte o seu saber, cariño e apoio e que case conseguiron acabar este curso sen que houbesen desgrazas.
Agora espero que amañen o asunto entre todos e que isto non volva pasar nin aquí nin en ningún sitio.

Labels: vilaguindastre II

Un que sei eu estreou coche o corenta de maio pero no canto de quitar o saio metéronlle no coche novo do trinque un allo. Din que é para evitar envexas e mala sorte. A min séguenme facendo gracia que perduren estas crenzas tan antigas neste tempo de motores de dezaséis válvulas.

Labels: etnografia III

Labels: curiosidades IV, leo IV, personaxes II, traballo II

Labels: lingua IV

Estas eleccións fanme lembrar un chiste que me contou un simpatizante de Feijoo poucos días despóis de gañar este as últimas eleccións á Xunta. Resulta que cando se enteirou o president de Catalunya da victoria de Feijoo pensou que os galegos eran uns calzonazos que non tiñan o que tiñan que ter así que quixo burlarse de Feijoo e chamouno por teléfono: – ” Ola, Feijoo. Noraboa polo resultado das eleccións. Mira; sei que tendes unha fábrica de preservativos en Santiago así que quería facervos unha encarga. Os da Generalitat temos unha festa así que quero repartir 5000 condóns pero dunha medida especial. Teñen que ter 40 cms de longo e 20 de diámetro. Mira a ver se podes conseguilos. ” Feijoo decatouse de que quería tomarlle o pelo así que seguiu co conto e prometeulle os preservativos. Logo chamou á fábrica de condóns: ” – Pereira: podes facerme 5000 condóns de 40 cms de longo por 20 de diámetro ?. ” – ” Home, por poder, podo.” – ” Pois logo faimos e na caixa póslle: Condóns feitos na Galiza. Tamaño PEQUENO.”

Labels: curiosidades IV

Labels: interrede III, lingua IV

Labels: leo IV, natureza III

Labels: arbo I, familia II, personaxes I

Hoxe o Leo fai trinta meses; cando se calcula que falta un mes para que chegue Xiana.
O Leo está algo mimento e empeza a facer trasnadas como meter tres ” uvedés ” ( DVD´s) na ranura do aparato ou mover testos da avoaM. Ten a cara con marcas da gardería que non deixa curar porque foza nelas para durmir. Como se fose pouco ten outra marca no nariz e bigode dun golpe que deu contra unha mesa.
Ten días malos que non quere estar só e que protesta por todo e non come ou come trapalladas e ten outros días bós que é un encanto e ri e xoga feliz.
Queremos que deixe os cueiros pero el segue coas súas. O outro día queriamos que mexase e el fixo o ruido ” pssss ” coa boca pero nada; iso si, aos cinco minutos mexou pola perneira abaixo. Haberá que seguir intentándoo.
E así vai o cativo.

Labels: leo IV

Unha das gratas sorpresas que teñen as librerías é topar libros descoñecidos. Un exemplo é o libro de fotografías Xosé Vázquez Arias ” Rizo “, tres décadas de imaxes prodixiosas.

Labels: fotografía

Hoxe xantamos cerca da ponte dos Remedios onde se bautizaban en tempos os nenos no ventre da nai cando tiña problemas para parir.

Logo fomos ata a vila Balneario onde teñen fama de seren os máis ricos de Galicia porque en todas as casas fan o cocido con auga de Mondariz.
Demos un paseo pola beira do río e os regatos admirando as ruinas restauradas e as ruinas abandoadas co ese aire melancólico de tempos pasados.

Aprendemos de como dunha árbore morta se pode tirar arte na rúa.

Tamén constatei como uns edificios novos teñen nomes de cidades do mundo e cadanseu reloxio no alto coa hora do lugar. Hai tempo semelloume un detalle feo pero agora é muito máis porque cada reloxio ten unha hora distinta ao estaren parados algúns.

Enfin, pasámolo ben.

Labels: curiosidades IV, lendas, viaxes I

Labels: viaxes I

Labels: curiosidades IV

Neste tempo tolo no que florecen as cerdeiras mentres as laranxeiras dan fruto parece que hai unha rebelión das máquinas: tele, secadora, DVD, coche … Un desastre. Semella que temos a bruxa.

Labels: natureza III

O outro día pensei nel e hoxe cruzouse por nós por Vilaguindastre adiante. É pouco maior ca min pero mantense mui xuvenil. Ata hai pouco sempre ía sorrindo e fumando e cun pantalón de peto. No instituto chamábanlle Zurba e era calado e debuxaba ben, creo lembrar. Non sei que lle pasou pero non se integrou no mundo real adulto e de proveito. Nunha ocasión salvou a dous nenos nun incendio dunha casa en Vigo. Pasaba por alí e non dubidou en entrar a salvar dous descoñecidos mentres a xente estaba amontonada fóra pensando: Onde vai ese tolo ?. A nova saiu no periódico e na entrevista di que non o pensou. Os do periódico tratárono coma un héroe e quería que a sociedade lle dese unha oportunidade a este parado. Ese non foi o caso e Zurba seguiu paseando sorrinte e co cigarro abstraído no seu mundo fechado.
Na zona onde vive está este mural das gándaras de Budiño que seguro que Zurba non pintou pero que eu fago da súa autoría baseándome no que dicía Amos Oz: ” Máis da metade do que sabemos dos outros é imaxinación. “

Labels: personaxes I, vilaguindastre II

… pero rectificar é de sabios.
Vén isto a conto para dicir que metín a zoca cando dixen o outro día que chorar as prantas significa botar flor. Merce, An, Carlos Sousa e rui estaban no certo cando dicían que a viña chora cando a podas e cae savia. Cando o comentaron entráronme as dúbidas e consulteino cos compañeiros e aclararon o significado do verbo chorar nas viñas que coincide co que din os comentaristas. Síntoo porque o chorar malinterpretado por min habería de valer para facer poesías fermosas e todo pero non vai ser o caso.
Este asunto faime lembrar o erro no que estabamos algúns cando falaba un familiar noso da súa familia política e dicía: Fulano da Famulia, Zutana da Famulia. Nós estabamos convencidos que famulia significaba familia política. Só despóis de muitos anos descubrimos unha parroquia cun lugar chamado A Famulia que era de onde viñan eses familiares todos.
Curiosidades.

Labels: lingua IV

Labels: lingua IV

Labels: lingua IV, natureza III

Labels: familia II

Uns percebes cunha fermosa historia detrás e un vinho verde mostra da xenerosidade minhota aledan a calquera.

Na foto sae unha moza nun pasado feliz antes de vivir un tempo triste. Porque toda historia é cíclica.

Labels: interrede III