» Eu xa non fago meses que teño anos. Xela fai meses !. » Así dime hoxe Leo e vou rematar a conta en meses da súa vida neste blogo. Agora será a conta de meses de Xela en números ordinais cada día vintecatro, a ser posible. Isto non quere dicir que deixe de falar de Leo nin muito menos; só que agora non porei un día ao mes » forzado » para falar del como facía cada vintesete.
E nada, aquí está o artista retratado hoxe. Medrou un montón en todo ou será que o comparamos coa irmá ?. Gústalle xogar só montando historias con calquera cousa e non deixa atrás letras e números. Segue sendo de trato reservado coa xente os primeiros minutos e logo xa non hai forma de paralo co que fala. De feito fala cada vez máis e millor español e no galego mete algunhas cousas extrañas como verbos compostos, » lleísmos » e máis e máis vocabulario castelán. Confunde o son » r » simple co composto, solta bastantes » g «no canto de » b » ( groma, négoa, güena, etc ) e segue dicindo » nesito » , » nesesitamos «, » creocuparse » e » masiado «.
Aquí está Xela onte. Tocoulle a revisión dos dous meses e levou catro xeringazos para vacinala. Chorou coma nunca con ese tremor de queixo característico seu e, despóis do consolo da teta, durmiu muito tempo.
A nena está mui ben. Engordou case dous quilos dende o seu nacemento e agora non se pode deixar soa na cama grande que, dando cuadas, vaise desprazando e pode caír da cama.
Pórtase ben e apenas chora. Cando ten fame empeza a chupar a man dereita e só despóis de bastante tempo empeza a chorar. Protesta un pouco tamén cando quere durmir ( máis que cando quere comer ) e vai levando bastante ben os gases porque arrota e obra bastante.
Gústalle ver e sorrir para a lámpada do salón ou a Soa, a moneca que leva no cochiño; e fálalles botando gorgoriños.
A inchazón do pé non foi a máis e na farmacia onde merquei a pomada tocoume un podómetro de agasallo.
No traballo teño esta quincena que entra de mañá que é case como estar de vacacións coas tardes libres para desfrutar da familia.
A Xela logrei fotografala sorrindo. Xa leva bastantes días que sabe facer o sorriso social pero non a daba pillado. Xela pórtase bastante ben anque leva algo mal o das viaxes en coche que se lle dá por chorar.
E de Leo, que máis se pode contar ?; quere á súa irmanciña ( de feito, quérea de novia ), pórtase bastante ben e cando se aburre da tele acende » a súa » e monta historias con monecos e xoguetes.
Nunha rúa de Vilaguindastre pódese atopar unha pintada como esta onde eu non atopo nin pés nin cabeza nin falla que fai vindo de onde parece que vén. Unha pintada así nunca é cousa boa, máis claro auga.
Por sorte, xusto enfronte hai unha empresa cultural chamada Xerpo que é un adxectivo que significa » vivo, con inxenio, predestinado para facer o que fai «. Unha empresa así é cousa boa e necesaria.
Para desempatar o empate entre cousas boas e cousas malas que hai nesta rúa hoxe escordei un pé. Agora está inchado e non sei como evolucionará.
Está claro que a mala sorte ultimamente vai atrás miña.
Un sábado vas a un parque dunha vila próxima cuns amigos e hai concentración ruidosa de motos e pola noite unha DJ que pincha en topless. Os carteis anunciaban a actuación pero non fun vela. Agora teño un horario máis infantil e para ver o que ensina xa hai abondo na praia, nonsí ?.
No domingo vas a Arbo e apañas moras pero á tardiña muda o tempo e os montes de Portugal non semellan estar en agosto.
Outro día o Leo xúntase cuns compañeiriños do cole e mercamos o libro de fotos da clase.
Eu fotografío un coche tuneado.
Ao primeiro pensaba que era dunha empresa pero leo » porsche acaso «, » ferrari roché «, » nave especial «, » auto gnomo «, etc.
Finalmente a palabra » limusiña » sácame do erro e decátome de que o coche está tuneado e con bó gusto, polo menos para min.
Ultimamente desaparecen medios informativos en galego e iso supón un retroceso no camiño do galego. A nós quédanos o traballo de manter o pouco ou muito que temos e así hoxe vou incorporar para a interrede unha palabra pouco usada que son » gharghallos «.
Onte un saco de papel » tropezou » co meu ollo e deixoumo así como sae na foto. Lembrei o que di avóM cando ten un ollo dorido. El di que é como ter » gharghallos » que veñen a ser virutas e semella unha dor expresiva e intensa. Afortunadamente non é o meu caso e o luns estarei practicamente recuperado e volverei medio esquecer a palabra » gharghallo «.
Non tiña ideas para escribir e recorrín ao arquivo do blogo e descubrín que este blogo naceu tal día coma hoxe hai cinco anos xa. Daquela non existían nin os meus fillos, nin o blogo nin os cághados da foto.
Neste primeiro asalto descubrín unha chalana abandonada á súa sorte e de nome Xela. Coincide no nome coa nena e quedaron en explicarme a orixe do nome. Outra coincidencia: no momento que nacía a nosa Xela a rapaceada de Sardiñeiro levaba a chalana para botala ao lume de san Xoán pero saiu a dona e rescatouna no último momento. Semella que ambas as dúas, nena e chalana; naceron no mesmo momento.
Nun quiosco merquei o setenta e cinco por cento da literatura galega que tiñan ( ou sexa tres libros ) e axudou a pasar muitos momentos de chuvia e insomnio na casa.
Tiven ocasión de probar a cervexa Gallaecia no centro comercial Finis Terrae de Cee e quedei coas gañas de probar máis porque hai seis variedades. A ver se teño sorte.
Houbo ocasións para fotografar imaxes mariñeiras e veranceiras de Sardiñeiro e como mostra deixo esta pranta multicolor esperando que alguén me dea un nome desta pranta das dunas que non dei atopado neste miniatlas.
Por fin quitei a espiña da visita á fervenza do río Xallas en Ézaro que levo décadas querendo visitala e ata o domingo pasado non tivera éxito. Non me defraudou… e pensar que agora só admiramos o dez por cento do seu caudal orixinal !.
Tamén houbo reencontro co sabor do bólo da panadería Suárez, aturar chuvia, ver ao Leo chapaleando en bulleiros, comer pizza nunha pizzería con manteis de papel do mapa de Galicia e que tamén serven tapas, aburrirnos coas repeticións da canle Clan e ter a primeira sesión de cine do Leo con Cars 2 ( e que non deu aguantado ata o final ).
Agora quedan uns días máis e a ver se millora o tempo e non lle fai caso ao cartel atopado nun mercadiño: » Para el verano gallego: nueva temporada otoño «.
Queremos agradecer a todos os vosos comentarios de felicitacións.
Tamén quero dicir que o blogo non cambia de nome nin nada en especial porque segue sendo Leo » e os seus «. Cambiarei agora a descrición da imaxe e pouco máis.
E por aquí seguimos medrando todos anque non o percibamos. Xela supoño que medrará co impo ou faluco que ten ás veces e o que dorme que iso é medrío, seica.
Entre cueiros e bombóns pasan os días. Veñen visitas de amigos e familiares e a » xoubiña » estase comportando ben cos seus choros mínimos e a súa tranquilidade. O irmanazo Leo pregunta todo sobre ela e acarrexa os cueiros suxos ao lixo tapando o nariz e avisa se a nena chora. Leva bastante mal as visitas que o poñen tontiño e saca o seu lado » simpático » con cambios de voz e idioma e movementos parvos pero hai que aturalo.
E aí o está co regalo que » recibiu » da nai o outro día. Mentres estivo a nai e Xela no hospital, o Leo tivo que repartirse coa tía Kasege e o tío Nan e a avoaE e avóP e portouse ben. Muitas gracias a estes cuidadores de primeira, por suposto.
Onte deille a Leo a nova de que iamos buscar a Xela e a Naideleo e foi de admirar como abriu os ollos de contento. Díxenlle que iamos os catro á casa e preguntou que a que casa e díxenlle: » Á nosa que agora somos unha familia de catro «. E volveu abrir os ollos como pratos e puxo un sorriso que lle cabía o mundo. Pobriño. Seguro que na súa cabeciña rondaba a idea de que o iamos deixar noutra casa sen nós.
E mui ben, esta noite foi a primeira na casa dos catro xuntos e portáronse ben os dous e o Leo volveuse aledar cando saimos por primeira vez de paseo os catro xuntos.
Dende logo, a pesar das arroutadas que lle dá ás veces, Leo é un santiño.
Mentres o cheiro do fume e o ruido dos foguetes da noite máxica do san Xoán entraba polas fiestras do hospital, dentro ocorría o marabilloso milagre do nacemento de Xela.
Naceu ás tres menos vinte da madrugada e pesou 2,860 quilos.
Esta nena tranquiliña e xeitosiña deixounos a todos felices e aliviados.
Agora trátase de cuidar a familia que iso é o primeiriño neste mundo.
Mentres non nace a nena seguimos coa mesma rotina e o domingo fomos a Arbo. O avóM quería mostrarnos o patacal do Reghengo e alá fomos coa bisavoa Celia que saiu da casa despóis de muitos días pachucha e gozou destremando as patacas.
Chámalle destremar a distinguir as castes de patacas pola forma das follas, o tamaño e as flores.
Na foto de arriba está xunto a patacas Kennebec ( a bisavoa Celia chámalle Quenia ).
Na foto do medio está Leo con patacas Desirée que son roxas e boas para fritir.
Este ano están grandes porque botaron esterco de burra en canto de esterco de coello.
A min gustáronme as Jaerla ( gherla en Arbo ) que son temperás e mui boas para guisar e que este ano saíron pequenas pola pouca auga que houbo pero duriñas, sustanciosas e sans coma nunca. A bisavoa riu pensando en que antes se lle daba aos porcos estas patacas cando saían así de pequenas.
Empezou xuño coas formigas aladas e as anduriñas voando os ceos. En Vilaguindastre florecen concertos e inchables e o fotógrafo omnipresente está alí. Dúas rapazas falan de dietas mentres comen sen problemas dúas pizzas medianas e un litro de cocacola. No traballo loce unha foto de Ait Ben Haddou para relembrarme canto me falta por visitar no mundo. E a canción » The final countdown » está presente nestes últimos días de espera pola nena.
Aquí está o Leo comendo pizza e mirando os pingüíns de Madagascar, dúas das actividades que máis lle gustan. Outras son recortar números e letras escritos en papel e montar historias. Non para de falar ou cantar cancións inventadas. Ten defectos, está claro, como que é difícil de movelo dun sitio ou que hai veces que muda a súa voz para unha parva que nos desespera ou como o de hai dúas semanas que empezou a dicir unha cousa perigosa; que se aburría.
Tirando estes tres defectos estamos contentos co el como cando inventa palabras e o seu significado como » remanar : tirar con sorte «.
A ver o seguinte mesario como está coa irmanciña recén nacida !.
Hai famosos como Antón Reixa ou un Manolo Rivas que camiñaba lixeiro non sei cara a onde.
Tamén descubrín un chimpineiro que foi un antecesor no meu posto de traballo.
Cans é unha peregrinaxe de xente con gañas de divertirse e descubrir novas sensacións.
En definitiva: Cans non deixa indiferente e menos a un que foi aquel neno de trece anos que errou o camiño de volta nun xaneiro frío e maldurmiu nun penedo. Mentres, noutro punto do monte un can da Garda Civil buscaba sen éxito o rastro dun pixama para máis desesperación duns pais.
Coma todos os anos pendúrase unha pancarta na fachada do centro cultural de Vilaguindastre coa imaxe do autor homenaxeado do ano.
Outros aproveitan o día para organizar outro tipo de xuntanzas.
Ou celebran festas gastronómicas anque este ano tiveron o detalle de correxiren o cartaz con respecto ao ano pasado.
En Vilaguindastre actuou o mago Cayetano Lledó que o fixo mui ben e tivo o detalle de disfrazarse de » O Raposo » e non » El Zorro «.
Da miña parte pouco aportar para este día anque quero dar a coñecer un vocabulario do concello veciño con muitas palabras propias da zona e que eu descoñecía.
Tamén poño este vídeo sobre o galego que me gustou.
Collín o costume de xogar a crítico musical do pataco con Eurovisión e este ano non ía ser menos.
Houbo muita calidade e gustáronme algunhas cousas como que Francia competise cunha canción en corso ( para cando as españas farán o mesmo e competirán con outra lingua distinta do castelán ? ) ou a artista da area que facía obras mentres cantaba a representante ucraína. O Leo flipou cos irlandeses, » dous que naceron ao mesmo tempo «. Tamén me gustou que dixese » moitas gracias » Lucía Pérez cando rematou a súa canción ou que Anne Igartiburu dixese » muito obrigado » aos votantes pola canción española dende Portugal.
Ala, creo que xa cumprín co Eurovisión 2011.
Esta quincena tócame traballar de noite e faise duro durmir pola mañá cos coches de propaganda electoral dando voltas cada pouco tempo.
Iso si; traballando de noite pode visitarse de día castelos coma o de Sobroso.
Tamén mercamos alí un axóuxere para a nena e fixen a foto da explicación tan fermosa.
Fixemos a primeira viaxe en tren para o Leo.
E estreamos a praia este ano para sorpresa de Leo porque aínda non estamos no verán.
Ao final traballar de noite ten as súas cousas boas !.
De súpeto saímos da crise e abrochan cartos por todas partes. Amañan estradas, xorden parques infantís e papeleiras, levantan valados caídos, descobren monumentos a canteiros, cobren baixas da Xunta, etc, etc. En paredes, farolas e columnas sorrinos rostros amables con mensaxes de » Vilaguindastre quere «, » Para que Vilaguindastre gañe «, » En Vilaguindastre hai futuro «, » A alternativa para Vilaguindastre «, » Se queres, PODES «, etc. Unhas mensaxes que non din nada e que podes intercambiar de partido político que non muda nada.
E a todo isto o Leo solta: » Hoxe é o día dos homes colgados que miran para todas partes «.
Ultimamente ando co sono trastocado: quedo durmido cedo con Leo léndolle os contos e logo a media noite non teño sono. Dou voltas e voltas na cama e remato erguéndome para ler ou fedellar na interrede. O último libro que lin é o da foto que foi toda unha sorpresa porque xuro que eu non tiña nin a mínima idea sobre el e o autor. Podo dicir que o lin rapidamente e que é para reler con máis vagar. Ten unha estructura orixinal, inusual e atractiva para min e conta algo novo. Tamén está salpicado de frases e párrafos para suliñar e incluir na memoria e, o millor de todo; alivioume o insomnio de dúas noites.
Eu non son de recomendar libros pero este estou animado a recomendalo.
Aí o está cunha das súas rotinas adquiridas. Cando imos de paseo polo río ten que levar unha viseira ( sempre temos que pedirlle unha ao tío Nan ), un pau para defender as ovellas do lobo e os petos cheos pero ben cheos de pedriñas da vía do tren. Logo clasifica a todo o grupo que o acompaña en rei, raíña, príncipe, guía, etc. ou ponnos nomes dos pingüíns de Madagascar.
Agora xa non ten un amigo imaxinario; ten tres !. Son o imperecedeiro Jónistan e máis os novos Finogordo e Llaques.
No cole segue ben e cos mesmos amigos e un día estaba desgustado porque Noé nin Álex quixeron o conto que lles ofrecía e o Leo non quería ir á biblioteca municipal porque ningún dos seus amigos vai.
Anque cada vez está máis activo e rebelde aínda se entretén ben só e coas súas historias inventadas e así o outro día pasou esta anécdota. Iamos ir a Portugal un par de horas e preguntámoslle se quería vir conosco ou quedar cos avós. El dixo: – Non vou. Cando veñas cóntasme que tal o pasache.
O bo das vacacións é que se xunta a familia e achegados. Así estes días en Arbo houbo conversas en tres idiomas e muita leria. Un dos achegados é John, un home grande e simpático que proba de todo: dende lamprea a licor café. É tan simpático que se ofreceu de escravo de avóM por dous anos para aprender a facer viño ( e hoxe soubo o que é embotellar ) e por cinco anos de escravo de avoaM para aprender a cociñar. Estivo vivindo na India, centroamérica, China e muitos lugares dos Estados Unidos e conta anécdotas de todos os tipos.
A min impresionoume a que contou de Panamá. Estaba no exército e estaban de manobras na selva. Ían de noite sen ningunha luz, en silenzo e en fila india. El ía segundo coa búsola e notou un cheiro a menta ao redor. Foi abrir a boca para comentalo e caiulles enriba un niño de formigas asasinas que os obrigou a fuxir todos trabados. Despóis de varias duchas e mudas de roupa aínda aparecían formigas doce horas despóis.
Impresionoume muito a historia e lembroume a marabunta de cando a mirei na tele sendo un neno.
A ver cando toca máis reunións de clan !.
Estes días atrás retirouse na torredocaminho o » Manitas malfalado «. Así que hoxe trouxo empanadas de chocos » da casa » ( pescados polo fillo ) e viño e estaba todo mui bo e seino de primeira man porque me tocou traballar muitas horas e comín nos dous tempos para o taco.
O malo foi que hoxe botei pouco tempo coa familia. Iso si, o Leo tivo tempo para ir apagando as luces da casa na noitiña e dicirme: » Ahora vai vir un mostro e vaite levar ao traballo outra vez «.
Menos mal que todo quedou na imaxinación do neno e nos nosos risos !.
Na foto sae unha das últimas notas típicas que deixaba para Ross Jonander.
Onte acerqueime ata Mos onde celebraban os veciños a terceira edición de » Arde o pazo «: unha festa onde recrean a chegada das tropas napoleónicas á zona en abril de 1809. O día estaba espléndido para a festa e había xente vestida de campesiños da época, de marqueses e de franceses. Tamén había mercadillo e postos de artesanía e gastronomía. O Leo asustouse un chisco cos tiros e estaba o fotógrafo omnipresente.
A matrona agasallounos cun paquetiño para falar e xogar coa bebiña. No paquete hai de todo: vén unha listaxe de nomes e apelidos galegos, xogos para facer rir e arrolos estilo Orella pendella, unha pegatina para o coche ( xa está posta ) e incluso un CD cos arrolos que tamén teño no coche para ver se os dou aprendido… que é o difícil !.
Escuitado nunha clase de inglés:- Profe, » No sé » en inglés sé que es » I don’t know » pero » No te sé «; ¿ cómo se dice en inglés ?. A imaxe está tirada nestas terras e representa o muito que me queda por aprender de inglés. E logo din algúns que nos impoñen o galego.
É feliz cando corre e cando lle len. Fedella nos mandos dos radiadores. Aprende a contar anos nos aneis dos troncos das árbores. Canta no coche o Waka Waka ou Mamacabra. E fai muitas máis cousas.
Non me extraña que cando lle pregunta a nai que soñou pola noite el responda: – » Nada. Non tuven tempo «.
As vosas peticións piden resposta así que vos deixo unha foto dun oitocóptero que é un oktokopter ou helicóptero de oito hélices. Seica ten unha estabilidade máxima no aire e serve para cargar unha cámara e filmar dende o aire. Non é un invento galego ( supoño ) e só ten de galego o nome que lle puxen eu. A foto topeina na interrede porque eu non posúo un becho destes.
E a imaxe do posteo anterior retrata unha trituradora de uva como podes comprobar aquí.
Hai case un mes sesenta traballadores de Vilaguindastre toparon a porta do traballo fechada ás seis da mañá. Pasaron as horas con incertidume e asomou a cara o xerente. Mandou entrar á xente á sala de xuntas e na mesa tiña cada persoa un sobre coa liquidación pagando corenta e cinco días por anos e as vacacións íntegras deste ano. Todo estaba legal e a empresa fechaba liquidando as contas cos empregados e así morreu Cuq, o antigo Himahe co letreiro irónico de rúa Progreso na súa parede. Todo legal pero unha mala faena á fin e máis correndo os tempos que corren.
En fin, eu prefiro lembrar os risos que botei hai muitos anos cun empregado. Resulta que o rapaz tiña un reloxio de propaganda da empresa co nome Himahe, tal como soa. Unha noite foi á zona do Areal de Vigo de marcha e apareceulle un pijo por alí que se fixou no reloxio. Colleulle a man para mirar o reloxio de cerca e espetoulle: – Anda, un » Jimajei «. ¿ Es buena marca ?.
Non deixo de abraiar coa personalidade da xente e así coñezo máis a fundo a un camioneiro » last generation «. Gústalle a informática e a interrede e le nun ebook mentres espera para descargar o camión. Como é camioneiro ten unha pegata da virxe de Fátima que é unha virxe viaxeira, seica e, de mistura; pon na viseira do seu camión o nome da Virxe en código de barras !.
Está visto que novas tecnoloxías, xuventude e vellas crenzas non teñen por que ir desparelladas.
Se queres pasar calquera texto a código de barras podes facelo nesta ligazón.
Luitando contra Morfeo puiden acercarme ao ordenador e postear isto.
Na foto está Leo cun dos seus xoguetes favoritos: un pau. Este da foto era grande e xogaba a ser un pastor. Cun pauciño pequeno escribe números e letras e fai camiños nos parques infantís mentres outros nenos brincan dun aparello a outro. O Leo divírtese coa imaxinación e inventando historias con calquera cousa ou falando como o faría unha profe. Segue fascinado polas letras e números e enreda co eles.
De cada vez fala millor os dous idiomas e vai corrixindo a súa pronuncia infantil e simpática e, por exemplo, desaparecen as » gomimolas » ( por gominolas ). Conta ben pero despóis do dezaseis só sabe en galego e aínda di » nesitar » por necesitar.
Leva uns días cunha » plasti » para corrixirlle unha deda dun pé que quedaba debaixo doutra e vai corrixindo a posición rapidamente.
Está contento coa pronta chegada da irmanciña ( a mediados de xuño ) e di que lle vai ensinar todo o que sabe e a conducir tamén.
Hoxe foi todo contento para cama porque mañá ten unha excursión e preguntoume se eu ía de excursión no traballo. O que me fai lembrar que teño que volver para cama.
Levo uns días sen escribir e a culpa, para que negalo, é a falla de inspiración. A iso hai que sumarlle o cambio de horario no traballo que me ocupa boa parte do día e que fai que lle lea contos a Leo na cama e remato durmido coma un bendito. Cando esperto o menos que me apetece é porme co ordenador así que vou á cama sen actualizar e apenas toco a interrede.
Iso si, todo segue o seu ritmo e así a nena vai progresando na súa burbulla.
Pasou o día do pai co fermoso agasallo de Leo.
Non foi un tsunami nin unha guerra no mundo árabe pero, desgraciadamente, a miña cámara de fotos morreu.
Pero, a pesar de todo, seguirei co blogo como a poética promesa escrita nunha porta dunha casa abandoada.
Na miña etapa norteamericana non puiden disfrazarme cando coincidían estas datas naquel país tan pouco festeiro así que me propuxen dende aquela disfrazarme sempre que puidese anque fose unha hora. Este ano fun de super heroi vingador o sábado pola tarde e de bruxa o domingo e aínda acañei coa vasoura a unha veciña de Arbo. Non foi muito pero é algo.
O Leo foi de Pinocho, Bob Esponxa, gato e pallazo e desfrutou máis ca o ano pasado.
Unha área de traballo que cubro agora é o reino dos tellados e pombas e unha das funcións nada agradables que teño é limpar a cachicha que acumulan estes animais.
Eu trato de axotar as pombas pero é angueira inútil tendo como teñen aquí acubillo e comida a fartar. O outro día levei unha sorpresa cando mirei unha delas ben mantida e lustrosa cun peteiro groso e unha anilla verde nunha pata. Pregunteille a un compañeiro que ten unha pegatina dun club colombófilo no coche e explicoume que debía estar cansa dunha solta que fixeron en Portugal de pombas viaxeiras. Contoume máis cousas e collinlle ata algo de cariño ao raio da pomba. Pensei que só ía botar dous ou tres días para recuperar forzas pero xa levaba aquí máis dunha semana. Dei en pensar que estaba ferida ou perdida e sentín mágoa pero o compañeiro alegroume un pouco. Díxome: » – Nin está cansa nin nada. O que pasa que está farta de competir e sacou unha novia aquí que xa a mirei carretando pauciños; chámalle parva ! . «
Pois só me queda dicir que lle dure anque teña que limpar unha pouca máis cachicha.
Aí está o Leo facendo o pallaso para a cámara. Leva uns días cheo de vitalidade anque con momentos que lle » doe » a barriga para non andar e que o leve a carranchas.
Segue progresando coas letras e os números e gústalle xogar a que é profesor. De saúde está ben anque a semana pasada pasou toda unha noite trousando fóra e foi a primeira vez que trousou na súa vida. Segue falando só para xogar ( non sei a que idade pode rematar este fenómeno ) e aínda está mui presente o seu amigo imaxinario Jónistan que semella ser unha mistura súa e de Noé, un compañeiriño de cole.
Empeza a asimilar que vén unha irmanciña e así ten conversas simpáticas como a do outro día. Estaba eu barbeándome e díxome Leo: » Era millor ser muller para non afeitarse «. Eu díxenlle: » Si, pero ser muller tamén é difícil. Teñen que traer nenos e dá muito traballo levalos na barriga e despóis». O Leo dime: » Pero a nosa muller non vai ter máis fillos». Eu sorprendinme: » A nosa muller ? . E quen é ? «. E Leo todo cheo soltoume: » Ana «.
E hoxe xa explicou que non ía ter máis fillos, só fillas. Non hai quen lle retruque.
O outro día o Leo aprendeu o que era » pedir papas «que é unha forma de dicir que un se rende e quere saber a resposta dunha pregunta. Onte viñamos no coche e un móbil empezou a pitar por falla de batería. Eu dixen que o móbil pedía papas e o Leo soltou con toda a lóxica do mundo: – » Que quere saber o móbil ? «.
E hoxe aprendín da bisavoa Celia un refrán sobre marzo que xa vén aí: » Marzo, marzán: á mañán cara de can, ó mediodía cara de raíña e á noite corta coma unha fouciña «.
A foto dende a casa de Arbo mostra cara de raíña fea.
Esta semana estou aprendendo outro posto de traballo e, co el, tamén aprendo ou relembro palabras galegas. A que aprendo é » poxeira » que é o pó que se levanta e a que relembro é » lapuzada «.
A min pásame como a Zeltia que o galego me pon a andar e non como a outra xente que lle dá baixón este idioma tan paleto.
A min alédame cando lle pregunto a Leo en que idioma quere que lle lea os contos diarios para durmir e a súa escolla é galego. En cambio, o que di esa rapaza do Gran Irmán ou que pelegrine o exército español diante da Torredocaminho xa non me aleda tanto.
Estamos en tempada de pesca de lamprea e fun convidado por un compañeiro de traballo a ver como fan para pescala desde unha estacada no río Tea.
A estacada é unha especie de pasarela no medio do río. Hai un número de estacadas cunha posición fixa no río Tea que entran en sorteo da Xunta. Por cada estacada hai catro persoas coa súa » fisga » correspondente. A » fisga » é un vareiro duns seis metros cunha serie de anzós extraibles na punta. A lamprea non morre cando a espetan e a ferida fecha no momento meténdoa en auga outra vez e xa teñen un cesto con auga para este cometido.
A lamprea péscase de noite. Os homes están ao axexo na estacada coa «fisga» a man esperando que a lamprea suba zigzagueando polo fundo do río. As luces potentes axudan a distinguila e así pode espetarse cando pase. Á lamprea non lle gusta a luz, queda quieta un momento e logo tratará de esquivala ou pasar o máis rápido posible.
Iso se hai sorte porque esta noite pasada foi desastrosa: só pescaron unha ( a da foto ) e outra escapou. Cando escapa unha avísase a berros á seguinte estacada río arriba que está a uns cen metros.
O compañeiro díxome que había que esperar a unha noite de muita chuvia para que mova a auga do río. Xa se sabe iso de » a río revolto, gañancia de pescadores «.
Polo resto dicir que fai muito frío e que acaba un canso de mirar fixamente a auga e o único becho que mirei foron unhas cabras ceghas.
Hai polo menos dousblogos que falan do erro gramatical de leite » galega «. Eu penso que aí non di » Galega 100% » senón » Gallega 100% «. Hai un «L» oculto no debuxo do leite caíndo. Parece como se os publicistas quixeran quedar a ben con deus e co demo.
Vilaguindastre está nun cruce de cinco camiños e en todos menos un topamos un club ou máis.
Coa nova lei proibindo fumar nos locais públicos ata as traballadoras dos clubes saen fóra para botar un pito. É unha imaxe ben curiosa e incongruente porque a maioría das mulleres están de maneira irregular no país pero si cumpren a lei antitabaco.
Outra curiosidade: a pintada de » butrón » na parede do club fíxose antes da lei. Supoño que o grafiteiro estará agora contento porque non ten que facer un butrón para ver as mulleres que traballan dentro.
O Leo continúa dando pequenos avances. Volveu coller o peso despóis dunha tempada con mormeiras, febres e mocos. Tamén lle colleu gusto á bicicleta e vai prosperando dende a primeira vez que tiña medo a chocar coa xente e se botaba ao chan en marcha. Onde non semella estar á gusto é na piscina onde chora bastante. El di que é polo frío e porque lle botan auga aos ollos pero tamén ten medo a caír e a que o solte a monitora facendo exercicios. As alturas, os cans e non ser capaz de facer algo son os seus medos principais.
Iso si, gústalle o cole e todo o que teña que ver coas letras e os números e xoga muito a ser profesor.
E aquí deixo un vídeo de Leo debuxando e montando historias coas personaxes de Fondo de Bikini.
Podería falar hoxe do frío pero oín unha ocasión que falar do frío no inverno non é noticia. Se fixese frío de dous grados baixo cero en agosto iso si sería noticia.
O que foi noticia estes días por aquí foi a demolición do antigo colexio onde estudei eu e o Leo.
Con el van lembranzas de xente, estudos, xogos e anécdotas como a da columna do saber ou a Pinoucha que raptaba nenos.
En canto a xogos había bastantes pero hoxe quero falar do » pulso gallego » que chamabamos nós. Facíamos un circo no chan e puñamos pé contra pé e logo agarrados por unha man turrabamos e puxabamos para tratar de botar o rival fóra do circo.
Non volvín ver xogar a ninguén a isto dende aqueles tempos pero supoño que hoxe sería visto coma un xogo de brutáns.
E agora unha preguntiña. Lembras algún xogo curioso do tempo do cole e as súas regras ?.
Traballando eu de noite non teño o vagar preciso para escribir no blogo. Iso si: hoxe o Leo e outros rapaces e non tan rapaces puideron desfrutar da actuación de Pablo Díaz e Olga Kirk. Houbo música, bailes facendo a roda e ata houbo un libriño de agasallo.
Ao Leo tocoulle levar para casa a ra Pascuala, a mascota da clase. Isto da ra é unha iniciativa coa que cada fin de semana un neno leva a ra para a súa casa para acompañalo e despóis hai que pór fotos e escribir sobre o que fixo e a onde foi.
O Leo quedou mui contento coa súa amiga e ata por momentos esquecía ao seu amigo imaxinario Jónistan. Non a meteu na piscina e na cama porque non quixo pero levouna ao parque, á biblio, de paseo e a Arbo e agora Pascuala dorme na súa bulsa esperando a mañá para volver ao cole e o Leo na súa cama cunha tose e unha voz rouca que non o deixou desfrutar ao cen por cento de Pascuala. Aínda así non deixou de inventar historias mentres debuxaba aos habitantes de Fondo de Bikini: Bob Esponxa, Patricio, Calamardo, señor Cangrexo, Plankton e Perla. E aínda tivo imaxinación para inventar a árbore » paspallón » que empeza coas follas amarelas e marróns e cando cambian a verdes cain.
Imaxinación ao poder !.
Na época que petei contra a columna estaba eu en plena fabricación dun mundo imaxinario cheo de razas extrañas coas súas linguas máis extrañas aínda. Eu inventei un son distinto de «q» para distinguilo de «k» e ata había palabras con tres «r» seguidas ( non é tan raro; se te esforzas es capaz de pronuncialo ). Bueno, ao que ía: todo isto está ben para un neno ou para un escritor ou guionista pero o que non me parece normal é este » Cochilrra » mal escrito nun sinal feito por adultos.
Hoxe o Leo estreou cole que o vello van tiralo. No vello cole estudei eu e ten columnas como esta. Nunha ocasión tapei os ollos e quixen probar como facían os cegos para desprazarse pero rematei petando contra a columna. De resultas diso rompín un dente e botei unha longuísima tempada indo a un dentista. Esa foi a parte mala da historia da columna do saber. A parte boa foi que miña nai me mercaba » Joyas literarias juveniles « para amenizar a espera na consulta e a viaxe en autobús e esa foi a parte boa porque gracias a iso collinlle afección á leitura e muito do que hoxe sei débolle a unha columna destas.
Vaia este posteo por esa columna que lle queda pouca vida.
Remataron as festas e comezan as rebaixas. Búscanse por todas partes ofertas e gangas e atopas cousas curiosas coma este logo que non sei se terá mensaxe escondida.
Ata o Leíño sabe que o A non ten puntiño e aínda menos dous coma cabezas !.
Xa non se pode ocultar por máis tempo así que podo dicir que leoeosseus vai ter un » seu » ou » súa » máis na casa alá para xuño.
Estamos vivindo momentos de ledicia contida !.
Ilustración preciosa de Carmen Blanco no libro » Historia da lúa » de Claudio Rodríguez Fer da editorial Galaxia.
As uvas foron un desastre para o Leo que miraba que corría a conta e el non era capaz de comer máis rápido. Iso si, este ano non esquecemos brindar de pé enriba das cadeiras que é costume arxentina. O Leo calmou o seu choro rallante de sono admirando a foguetería que invadiu o ceo dende O Barriño, As Veliñas, O Pouso, Ghodón e O Ferral. Despóis na cama tiven que inventarlle un conto con Jonistán e Noddy porque esquecemos traerlle contos e gustoume a cara de ilusión que puña o neno.
O primeiro de ano trouxo agasallos atrasados de Papa Noel e un paseo tranquilo pola beira do río semirrecuperado de Vilaguindastre.
E o día de hoxe seguimos desfrutando co tempo case primaveral pola zona da Madroa e Trasmañó con comida nun sitio-mirador altamente recomendable. Houbo máis agasallos de Papa Noel e do Apalpador e parolada sobre o touro fuxido do Porriño.
Mañá é luns e empeza o traballo outra vez.
Vai empezar un novo ano e quero desexar unha boa entrada chea de bos momentos e felicidade.
Xa sabemos como remata o 2010 pero espero que o 2011 non sexa pior… Maloserá !.
Subo a foto dunha cafetería inaugurada este ano en Vilaguindastre onde afrontan o futuro con optimismo.
Que se contaxie todo o mundo !.
Aí está representado o Leo no seu prebe: contente e escribindo palabras. Leva unha boa tempada interesado en facer números e palabras e ledo. O malo foi estes días que empezou no día de Nadal con febre que desaparecía a base de Dalsy ata outra vez que volvía. Onte tivemos que levalo a urxencias e non lle toparon nada especial así que hai que seguir con Mucosán para os mocos, Dalsy para a febre e Rhinomer para desfacer os mocos que Leo non sabe soplalos e esa auga de mar depurada con flis límpalle o nariz.
Papa Noel portouse ben e estivo en muitas casas e así levou un xogo de instrumentos musicais co seu triángulo desexado incluido, un coche cangreburger de Bob Esponxa, un caneco de Bob Esponxa, un aparcamento de coches, uns contiños da Casa das Fadas e unhas figuras dun Happy Town.
Agora falta saber se lle trae algo o Apalpador e os Reis e a ver se millora da saúde que é o primeiriño.
O Nadal para Leo son luces na rúa. É árbore co seu debuxo do Papa Noel e do calcetín de cintas de cores do cole. É comer chocolatinas do calendario de Advento. É buscar un Herodes en todos os Beléns. É deixar aberta a fiestra xa que non temos cheminea. É DVDs de Rudolph. É o conto de Antón e o Apalpador ( a imaxe está tirada dese conto de barafunda ). É unha procesión na súa mente dos cinco reis: Melchor, Gaspar, Baltasar, Papa Noel e o Apalpador.
En definitiva; o Nadal é a ilusión máxica nos ollos dun neno.
Nestas datas non só reparten agasallos e castigos homes con barbas e trasnos. Tamén hai mulleres en distintos países que reparten xoguetes como é o caso da señora Babushka en Rusia que non quixo visitar ao neno Xesús cando naceu porque facía muito frío e, cando decidiu visitalo, xa non había ninguén en Belén. Entroulle mágoa e decidiu saír dende entón todas as noites do Nadal a repartir xoguetes aos nenos da súa aldea fixese o frío que fixese.
En Rusia tamén reparte xoguetes o primeiro día do ano o Avó Xiada ( Dedushka Moroz ) acompañado da súa axudanta a Doncela de Xeo ( Snegurochka ).
En Galicia temos as pupieiriñas, famoso invento meu que deu muito que falar.
Se falamos de tradicións nadaleiras non podemos esquecer a cesta da empresa e a comida. A cesta sae na fotografía e o xantar foi honrado ( segundo dixo o xefe ) pero non se pode esixir demasiado tal como están os tempos.
Este ano foi ao xantar a mistura de Ross e Jonander, un compañeiro simpático e boafé que perde case todo e non se enteira de muito e cantou a Rianxeira que é a canción oficial dos novos da empresa. O ano pasado non foi ao xantar. Estaba de vacacións e cando o chamou o xefe para preguntarlle se ía o Ross Jonander respondeu que ía se lle pagaban como horas extras o tempo do xantar.
O outro día mercámoslle ao Leo un libro precioso de tradicións e contos de Nadal de varios países e hai verdadeiras ledicias para demostrar a riqueza cultural do ser humano.
Un exemplo é o trasno Nisse que ten patas de cabra e sabe o que soñan os humanos para darlles regalos e tamén agasalla e protexe os animais da granxa en Noruega.
Contarei algunhas tradicións máis nestas datas e , mentres, podes aprender algo ( en galego ) do nadal típico alemán aquí.
Non sei o que pasou pero unha boa parte dos veciños xitanos ( ou zamoranos, como se lles chama por Vilaguindastre ) desapareceu da zona pechando os seus pisos e malvendendo mercancía.
Parece ser que houbo un problema de clans e líderes e agora a vecindade ten un vacío extrañísimo. Aquí comentan algo do caso.
Merezo levar o nome dos nobres animais enganchados ao camión da foto. Fun levado pola sorpresa e despóis a dúbida de quen sería a miña inimiga e logo pasei á vinganza por algo que foi un erro.
Apana errou cando trascribiu un texto dun blogo ao seu diccionario de insultos e onde saía paideleo como colaborador meteume como sinónimo dun insulto ( compróbao na palabra mortenegra ).
Así que pido desculpas a quen se sentiu ofendido e penso que é millor facer borrón e conta nova.
O que podo facer é descifrar os insultos que escribín e que apana non merece e que merecen estar nesa listaxe de insultos.
marrecas: xorobeta
monxa: que as mata calando
borboleta: muller indecisa
mangoeira: muller pouco traballadora
lapacricas: persoa arrastrada
flatosa: presumida sen ter razón
fervellica: muller inquieta
fachada: con labios leporinos
salgarita: inquieta e fuchicas que todo sabe facer ou iso di
O outro día descubrín de casualidade unha ligazón onde saen insultos en galego. Comprobei con sorpresa que un dos sinónimos de cachazudo é paideleo.
Así que me vou pór en plan Shinchan e tamén vou inventar un insulto e vou ampliar a lista con insultos que coñezo eu.
Apana: sinónimo de marrecas, monxa, borboleta, mangoeira, lapacricas, flatosa, fervellica, fachada e salgarita.
Non está nada mal para un prosma, mortenegra e cachazudo, eh ?.
Postdata: non borro este posteo porque non teño costume de facelo pero metín a zoca e non pouco e aclároo no seguinte posteo.
Non esquecín o mesario, non. O que pasa foi que o sábado estivemos de matanza todo o día e onte foi un día complicado cun cumpleanos de mañá e unha actuación frustrada de » mamá cabra » e tiña que escribir sobre a matanza antes que a esquecese.
O Leo segue adiante coa leitura e escritura e gústalle xogar coas letras e os números. Conta para atrás dende o dez coma se fose mesmo un traballador da NASA e para adiante conta en español e galego ata o dezaseis que a partir daí ata o trinta só o sabe en galego. En inglés conta ata o dez e sabe cores e unhas cantas cousas. Empeza a distinguir días da semana e rotinas. Le cousas sinxelas e lembra cousas curiosas como o número de DVD da Pantera Rosa que mirou dous ou tres días atrás ou cando esperta que enlaza a última conversa da noite anterior. Come bastante ben e vai deixando atrás tanto chocolate. Bebe bastante anque non lle apetece muito a auga e nada o leite. É complicado sacalo da casa e cando sae e vai a outro sitio non quere moverse dalí. Segue xogando e falando só e faino en castelán. O amigo invisible Jónistan segue presente. No galego mete muito verbo composto que semella o galego do Val de Ellas en Estremadura. Na piscina pásao ben e ten que levar o gorro de peixiño coas orellas de fóra e as goggles postas no alto da cabeza. Segue simpático co seu falar e di » nesito » no canto de » necesito » , » traír » por » traer «, » roxo » por convinción propia, » júbol » por » fútbol «, etc. As formas irregulares dos verbos seguen en danza.
Un ano máis repítese o rito de matar os porcos. Cambiou o matador pero pouco cambia con respecto ao ano pasado. Despóis de matar os animais, queimarlles o pelo e lavalos logo toca almorzar o sangue fritido. O aviso » anda o ghato no porco » fai levantar os homes da mesa que hai que abrir o animal. Ábrese o porco polo medio. Hai que ter cuidado coas tripas do porco para extirparllas e tapónase o cu cun casulo de millo. O matador saca fóra os untos, corta a cacheira, fai uns calcetíns nos xamóns e colgamos o animal polas vides na viga. Así pendurado vacíase do pedro e demáis tripas, saca fóra o bofe, os leviáns e o corazón. Por detrás corta deixando no medio a columna vertebral. Logo van para a mesa as hombreiras e os perniles, o solombo e o lagharto ( seica é a millor parte do porco ) e os touciños coas costelas. Na mesa pícanse os courachos e demáis sobras dos perniles e hombreiras para chourizos e chourizas. O touciño, as cacheiras, o unto, o rabo, as hombreiras e os pernís van para salgar na salghadeira coa salmoura ( sal e cebola ).
No medio de todo este traballo sempre hai tempo para leriar de política e veciñanza, falar dun médico que é un » criminal de guerra «, de que os terroristas non son nada finos que tiñan que » amaestrar paxariños para levar bombas que nadia sospecha dos piscos «. Que para arreglar isto tiña que vir un Franco e un Hitler » un para matar e outro para enterrar «. E que raros son os curas que nunca os ves no centro médico.
De cea hai o típico zarrabullo: fígado, castañas e cotobelos de pasta ( fáltalle o sangue do porco ) e arroz con carroleira ( médula espiñal ).
Hoxe espertei tarde e cheguei cinco minutos tarde ao traballo. Non sei como foi. Supoño que non puxen o espertador e espertei cando me cadrou e iso que durmira un chisco con Leo despóis de contarlle os tres contos de rigor e logo fun para cama sen navegar pola interrede nin nada.
É raro que quede espichado na cama. Lembro unha vez hai muitos anos que apaguei o espertador e oín claramente unha voz que me dicía: » Durme tranquilo que xa te esperto eu «. Apaguei a luz e o espertador e deiteime pero pensei: » Quen falou comigo ? «. Prendín a luz e por suposto que non había ninguén. Erguinme e cheguei a tempo ao traballo pero hoxe non foi o caso. Que lle imos facer ?.
E como non só vai ser falar de min quero lembrar que hoxe é o día internacional da eliminación da violencia contra as mulleres e aprendín a orixe desta efeméride gracias a acuática.
Vou pedir un imposible pero dáme igual: que non se repita.
Estamos todos na rutina do traballo e estudios e o Leo non ía ser menos. Agora mándanlle do cole todas as semanas un conto para casa. Temos que lerllo e logo el ten que escribir o título, a data e debuxar algo relacionado ( como a pata do lobo asomando por debaixo da porta ). O Leo prospera bastante para o meu entender e coñece todas as letras e le sílabas sinxelas. Escribir é máis difícil e así o » s » faino sinuoso de máis e escribe algunhas letras para o lado contrario ( non sei se será por ser zurdo ).
Pero, bueno, ninguén aprendeu a ler e escribir nun día.
Hoxe visitei a exposición fotográfica de Virxilio Viéitez no MARCO de Vigo e aprendín máis del. A sua filla descubriu unhas latas con negativos onde fora parir unha gata e dentro topou unhas obras de arte inéditas. Virxilio botou anos retratando a xente de Soutelo de Montes e arredores en muitos aspectos da vida diaria. Facía retratos para o carné de identidade cun fondo branco como o que sostén esa muller tan risoña. Retrataba mortos para mandar fotos aos familiares emigrados que se non miraban a foto non crían o que dicían as cartas. Retrataba xente na rúa e quería que a foto fose nítida. Tamén retratou xente no bar, no campo, no baile, en vodas, primeiras comuñóns, en romarías e festas, etc. Virxilio especializouse tanto no retrato e era tan coñecido na zona que os seus retratos resólvense carregados dunha humanidade especial.
Virxilio como fotógrafo gustoume pero como persoa semellaba ser humilde e traballador e nunca na súa vida soñara con coñecer personalmente a un fotógrafo como Cartier Bresson e ser espectador dunha exposición das súas propias obras.
Esta quincena traballo de tarde e estou pouco tempo co Leo e chego case a esquecer o faladeiro e simpático que é. O outro día foi a un circo e explicou o que había. Explicouno tan ben que a bisavoa Celia dicía que xa valía para falar na televisión. Fíxome gracia cando falou dun funambulista que ía en bicicleta por unha corda no teito. Eu díxenlle a Leo: » E ese home non tiña medo de cair ? » e o Leo dixo todo cheo: » Tiña medo que tapou os ollos cunha venda «.
Na foto sae retratada unha chocolatina co nome Leo que non é invento meu. Será polo dóce ?.
Para construir unha casa da anta ou dolmen tés que ter un camión cunha pluma, uns cartos que che sobren, unha pedra que dea o pego e un gusto especial.
Para construir unha casa de antes tés que ter un respecto polo antigo, uns cartiños pero non tantos, conservar o material de antes e tratar con gusto e cariño o entorno.
As dúas casas son veciñas, unha dunha beira do regato e a outra da outra beira.
Si. Levo seis san Martiños falando dos pións, buxainas, pirouchas, virandelas, bailarinas, trompos ou como queiras chamarlle. Empecie falando deles no 2005, naquel blogo que tiña nos EEUU. No 2006 retrataba e falaba dos meus trompos. No 2007 seguín coa teima e falando de castañas con néboda e refráns. No 2008 explicaba un pouco o xogo tal como o lembro e relataba a primeira reacción que tivo o Leo co pión. No 2009 comentaba a dificultade que tiña para topar pións á venda e que apareceran uns de plástico. Aparte do que dixen non podes deixar atrás os comentarios que engaden máis datos e experiencias sobre este tema.
Neste ano podo dicir que tiven sorte para topar trompos. Merquei o verde nos chineses a 1,50 €. Logo merquei o do medio a 0,90 € e debuxeille un Plankton de Bob Esponxa. E por último merquei o da baraza ou baragha no quiosco a 1 euro. Este ano non topei trompos de plástico que son bos bailaríns. En canto á reacción do Leo cos trompos ?, pois xoga co trompo enterrándoo na area do parque e falando e montando historias. Xa lle chegará o tempo que aprenda a facelo bailar.
Chove e esta chuvia alimenta a natureza. Van arriba as humildes coellas ( verba que cría non existía nos diccionarios ) e transfórmanse nas xigantes verzas.
Bo tempo para comer quente e probar as primeiras zarrotas !.
Onte sufrín no corazón por non estar en Santiago pero para solucionar esta perda hoxe adquirín a revista Retranca onde me falan da visita en diferido de Bieito XVI. Tiven a grandísima sorte de poder ler esta revista despóis do que pasou cun periodista e do que pasou coa propia revista Retranca, que probou a diferenza de trato recibido respecto doutras publicacións e que,a pesar de todo, leva o asunto con retranca da boa.
E agora todo volve á normalidade.
Foi un día dominado por néboas e nubes. As árbores regalaban cores de outono, o chan estaba estrado de follas, candeas e tollemerendas cos pétalos pechados. Soaba unha gaita, o Leo bailaba e os maiores arranxabamos Galicia, Estados Unidos e o mundo enteiro. Comemos chourizos e castañas ao lume con tortilla, empanada e sobremesa. Subimos un feixe de escaleiras e exploramos penedos como o de Noiteboa e topamos érbedos e cogomelos e dende o mirador fotografei a loaira que furaba o ceo gris.
Ao primeiro pensaba que era dunha empresa pero leo » porsche acaso «, » ferrari roché «, » nave especial «, » auto gnomo «, etc.
Finalmente a palabra » limusiña » sácame do erro e decátome de que o coche está tuneado e con bó gusto, polo menos para min.
