xuño2009

4 xullo 2009

Monday, June 29, 2009

O prometido é débeda

 

O outro día falaba do costume de ” roubar ” carros e cancelas na noite de san Xoán e puña unha foto do ano pasado. Prometín facer unha foto este ano do mesmo sitio e aquí está. Este ano hai unha cancela, dous carretillos de man e unha neveira de praia !. Ao millor había máis cousas no día propio xa que pasaron uns días dende a noite de san Xoán e houbo tempo para recolleren os donos o ” roubado “.
E poño outra foto de onte da praza de Barcela con carros, dúas cancelas, un coche de neno, unha zofaina e un bidón. Hoxe seguro que había máis cousas porque tamén ” rouban ” na noite de san Pedro.

Labels:

Sunday, June 28, 2009

Trinta e tres meses ( e un día )

 


Onte o Leo fixo trinta e tres meses pero non escribín no blogo porque estivemos de voda por terras choqueiras. O Leo comeu os entrantes e logo quedou durmido a maior parte do tempo a pesar do ruido que había. Logo volveu á praia pero xa non había que subira a marea e o vento levantaba olas.

Labels: ,

Thursday, June 25, 2009

Pouco choio

 

A ver: si, se non hai máis remedio. Pero é o que toca cando non hai traballo. Levamos toda a semana case sen producir e xa non sabemos onde meternos. Botei de carpinteiro amañando palés uns días e hoxe tocou limpar paredes do almacén que estaban cheas de arañeiras. Quen tivo sorte de que limpase eu foron dous pichóns e dous ovos de pomba que tiveron a súa segunda oportunidade.
A ver se saímos deste bache produtivo…

Labels:

Tuesday, June 23, 2009

Carros e cancelas

 

Dentro dun chisco fluirán polo aire cheiros a fumes e sons de risas. Empeza a noite máxica de san Xoán cos seus costumes de saltar fogueiras, comer sardiñas, preparar a auga de san Xoán e o costume de ” roubar ” cancelas e carros como mostra a foto do ano pasado tirada no concello das Neves. Van quedando menos e menos carros e o costume vaise perdendo como todo. Para demostralo xa porei a foto do mesmo lugar cando pase esta semana por este lugar para ver que cambios hai.

Labels:

Monday, June 22, 2009

Pelo da raposa e demáis

 

O aniversario da avoaM e Celia é bo para que Leo desfrute da piscina de Barbie, da manga de auga, dos chafarises en Melgaço e do parque do río do Porto. Eu aprendín o nome do pelo da raposa e os seus sinónimos, comprobei que as galiñas e os pitos van comendo o millo do canastro e que a roupa tendida co canastro no fundo non fan mala fotografía.

Labels: , ,

Saturday, June 20, 2009

Aproveitando a praia

 

Onte ata o coche desfrutou de sombra e esta vista por só dous euros. Recupereinos cando fun mercar bebidas a un bar que rexentaba un dobre de Julio Iglesias que tiña unha foto preciosa da illa de Toralla antes do rañaceos. Digo que os recuperei porque me convidou o novo dono que coñecía dun curso. Chámase Lucio, non se parece a Julio Iglesias, ensinaba taichi e cambiou de sector pola crise.
Hoxe xa desbordaba a praia coa xente e os coches e o noso houbo que aparcalo ao sol pagando o mesmo. Iso si, a auga estaba máis morniña e apetecible que nunca.

Labels:

Wednesday, June 17, 2009

Lírica no diccionario

 

Fedellando por aí adiante topei este posteo onde me decatei da beleza que ten a definición da palabra paisaxe en portugués.
Paisagem: (do fr. paysage) Espaço de terreno que se abrange num lance de vista.
A autora engade dúas frases preciosas:
Desengane-se então, quem julga que a paisagem não é uma invenção do homem.

Foi a invenção da paisagem que reconciliou o homem com a natureza.
En galego non queda atrás. Paisaxe, s. f. Extensión de terreo que se abrangue á vista considerada no seu aspecto artístico.
Na foto sae a paisaxe que se admira dende a Refontán en Arbo.

Labels: ,

Tuesday, June 16, 2009

Para pensar e non rir

 

En abril fixen esta foto a menos dun quilómetro de onde vivo e, no primeiro, fíxome gracia pero pensei un pouco e decátome de que quen o puxo quere sacar da ignorancia polas boas ao ” apañador ” descoñecido.
O amigo Chousa puxo unha foto semellante no seu blogo onde tamén se informa aos ignorantes de que todo, todo ( ata canas e toxo ) ten dono.

Labels:

Sunday, June 14, 2009

Antítese nativa

 

Andar nisto dos blogos ten os seus premios e así o amigo Manuel L. Rodrigues mandoume o seu poemario ” Antítese nativa “. Tamén me mandou unhas palabras que rematan así: ” Sen mais, agardo goste do poemario. Como ben sabe; cando unha obra de arte inicia o voo deixa de pertencer ao seu autor para trocarse propiedade de aquel ou aquela que o desexe ter entre as súas mans. Conseguido este logro; eu, persoalmente, declárome satisfeito.

Unha forte aperta.

… e dalle saúdos ao Leo da miña parte. “

E eu, como novo propietario, vou pasar a desfrutar da súa leitura.

Graciñas, Manuel.

Labels: ,

Saturday, June 13, 2009

Pingando area

 


Hoxe tocou praia por fin !.
Para mercar unhas empanadillas para xantar tardei muito pero polo menos aprendín un truco para cortar tortas: hai que pasar o cuitelo por auga mui quente antes e así cortas o que sexa sen desfacer nada. Na praia había un chisco de boira pero estábase ben: o Leo xogou coa area seca, coa area mollada e coas ondas que non lles ten medo. Tamén gozou dunha poza de auga quentada polo sol e pingou area do mesmo xeito que sae na foto. Logo foi metelo no coche de volta para a casa e quedar espichado a durmir.
Hai que aproveitar o bo tempo cando vén !.

Labels: , ,

Friday, June 12, 2009

Leo sen escola

 


O Leo quedou sen cole porque ten deficiencias que non se poden consentir. Non é lóxico que non teña calefacción nin aire acondicionado, que haxan humidades e pingueiras, que non funcionen billas nin cisternas, que o chan sexa esvaradizo e frío na zona dos bebés que agatañan, que non se poida separar o bebé que dorme do que está a xogar, que teña un patio de xogo con ratas, gatos e herbas máis altas ca os propios nenos, que tódolos luns teñan que recoller as cuidadoras cascos de botella, lixo e cristais que deixan os botelloneiros que entran no patio polo valado, que non renoven xoguetes dende hai dez anos, etc, etc.
Odio o politequeo barato de calquera cor que se apunta a fotos e promesas e logo non se fai responsable de nada e especialmente do primeiriño que hai neste mundo que son os nenos.
Quero darlle as gracias ás cuidadoras que fixeron case milagres nesta tempada, que puxeron da súa parte o seu saber, cariño e apoio e que case conseguiron acabar este curso sen que houbesen desgrazas.
Agora espero que amañen o asunto entre todos e que isto non volva pasar nin aquí nin en ningún sitio.

Labels:

Thursday, June 11, 2009

Corenta de maio

 


Un que sei eu estreou coche o corenta de maio pero no canto de quitar o saio metéronlle no coche novo do trinque un allo. Din que é para evitar envexas e mala sorte. A min séguenme facendo gracia que perduren estas crenzas tan antigas neste tempo de motores de dezaséis válvulas.

Labels:

Tuesday, June 9, 2009

Rimbombancias e pinicos

 

Vivimos nunha sociedade mui dada ás grandes palabras ocas de significado ou cun significado escuro e así hai unha furgoneta veciña con este nome de empresa que non me di nada: Globalización de servicios integrales; e logo vén pintada cuns peixes voando entre árbores. Se alguén comentarista sabe algo que mo explique.
Así tamén teño un compañeiro de verbo vacio e fácil que cre na teoría creacionista e escribe ” agua ” con diérese, aparte doutras mostras de saber barato. Cre que vai ir ao paraíso e, de feito, está collendo práctica porque é un mangoeiro que non pega pau na auga. Pero hoxe sorprendeume coa última porque dicía que nas manifestacións do metal os vándalos aprenderon de Kale Borroka. Eu fixen o parvo e pregunteille que era iso e el iluminoume dicindo que Kale Borroka é unha organización proetarra onde aprenden a luitar contra a policía. Nada, que é millor deixalo desbarrar.
A boa noticia de hoxe foi que o Leo pediu para mexar no pinico e mexou nel por primeira vez !. Supoño que o día de chuvia axudou bastante.

Labels: , , ,

Monday, June 8, 2009

Ensinando o que sei

 

Onte pasamos o Leo máis eu por diante deste graffitti nunha parede veciña e díxenlle que era Dalí. Gústame ensinar o que sei e procuro facelo. Fálolle en galego porque non teño dúbidas de que vai aprender castelán pero non quero que se extrañe de oír falar galego. Hoxe xogaba coa curmá no parque da praza da Miñoca en Vigo e apareceu unha amiga dela. Oiu que a curmá falaba no seu galego co Leo ( ten muitísimo mérito que lle pon gañas ) e preguntoulle con extrañeza e polo baixo: - Oye, tu primo habla en gallego ?. Ela non contestou e eu quedei pendiente de como acababa o asunto. Ao final a nena recuperouse da súa extrañeza e púxose a falar no seu galego con Leo coma se fose un xogo. Aledeime de que o asunto rematase así e non houbese burlas nin malas historias porque non aguantaría sentirme culpable por só ensinar humildemente o que sei. Espero que no futuro o Leo non me reproche nada.

Labels:

Friday, June 5, 2009

Un chiste na xornada de reflexión

 

Estas eleccións fanme lembrar un chiste que me contou un simpatizante de Feijoo poucos días despóis de gañar este as últimas eleccións á Xunta. Resulta que cando se enteirou o president de Catalunya da victoria de Feijoo pensou que os galegos eran uns calzonazos que non tiñan o que tiñan que ter así que quixo burlarse de Feijoo e chamouno por teléfono: - ” Ola, Feijoo. Noraboa polo resultado das eleccións. Mira; sei que tendes unha fábrica de preservativos en Santiago así que quería facervos unha encarga. Os da Generalitat temos unha festa así que quero repartir 5000 condóns pero dunha medida especial. Teñen que ter 40 cms de longo e 20 de diámetro. Mira a ver se podes conseguilos. ” Feijoo decatouse de que quería tomarlle o pelo así que seguiu co conto e prometeulle os preservativos. Logo chamou á fábrica de condóns: ” - Pereira: podes facerme 5000 condóns de 40 cms de longo por 20 de diámetro ?. ” - ” Home, por poder, podo.” - ” Pois logo faimos e na caixa póslle: Condóns feitos na Galiza. Tamaño PEQUENO.”

Labels:

Wednesday, June 3, 2009

Flatoso

 

Leo no blogo de Francisco Castro que hai un político basco orgulloso de non saber basco. Nos comentarios hai xente que di, mui atinadamente, que non saben como unha persoa pode estar orgullosa de ignorar algo. Por iso eu podo dicir que non me presento para as eleccións europeas ( nin gañas ) pero estou flatoso ( presumido na miña aldea ) de que sei contar ata cen en basco e de que podo bautizar algúns monecos do Leo con nomes bascos e así a tartaruga chámase Dorti ( de dortoka, tartaruga en basco ) e o polbo chámase Oili ( de oilarra, polbo en basco ). Hai anos miña novia tiña un coelliño de peluche que tiña o nome de Untxi e non se pode negar a beleza desa palabra. Todo iso aprendino pola miña conta, como tamén a escribir no ordenador con máis de dous dedos e aínda non estou contento de todo porque aínda teño que mirar algunhas técolas de cando en vez e non sei tanto basco como querería.
Pero non hai problema: supoño que poderei seguir ” colexiándome ” no tempo libre que me deixe o parlamento europeo.

Labels: ,

Monday, June 1, 2009

Unha flor nova

 

Esta fin de semana tan calorosa foi de redescubertas para o Leo. Volveu bañarse na auga do mar despóis de case un ano e volveu bañarse nunha piscina. Tamén parece que lle abren o apetito estas calores e que o poñen máis ” eléctrico “. Pola miña banda descubrín ou, máis ben, fíxenlle caso ás flores de kiwi como a que aquí retrato. Tamén intento fotografar abellóns pero non se deixan.

Labels: ,

maio2009

6 xuño 2009

Wednesday, May 27, 2009



Trintaedous meses






O Leo fai trinta e dous meses e progresa ao seu ritmo. Onde máis progresa é no falar porque fai frases longas e simpáticas. Inventa paroladas entre os monecos e mete castelán no galego. O outro día estaba cos monecos e no discurso solta o Leo un ” ha hacido “. Debeu de notar algo mal que corrixiuno rapidamente cun ” fixou ” porque el conxuga os verbos de forma regular a así de ” levou, cantou, falou ” tira el ” dixou “, ” fixou “, etc. Logo ten unhas palabras simpáticas como ” címpele ” para ” príncipe ” e ” zacatíns ” para ” calcetíns “. Tamén corrixe á xente como o outro día que lle sinalaba unha bandeira á nai e dicía el ” bandeira “. A nai dicíalle ” ahá ” e o Leo soltou ” Ahá non; bandeira. “.

Na hora de comer non progresa nada que só quere comer trapalladas e de facer as súas ” cousas ” tampouco avanza. A ver se cambia contra o verán.

Deixo unha foto de primeiros de maio que me gusta bastante.


Labels:




Tuesday, May 26, 2009



Gañas de vivir







O outro día enteireime da morte da blogueira máis vella do mundo que era galega e non puiden máis que lembrar á galega con máis idade da que falei nunha ocasión. Enteirome de detalles dela porque hai un veciño seu traballando comigo. Unha das últimas anécdotas que me contou foi a dun día que ía a Palmira arrastrando unha póla enorme para facer leña. Apareceu un mozo por alí e decidiuse a axudala: - ” Tranquila Palmira, que lla levo eu “. A Palmira non tivo millor ocorrencia que soltarlle: - ” Ai, que ghalán me es. Pois leva ti esta que eu vou buscar outra “. Un exemplo de fortaleza desta muller de 107 anos de idade.


Na foto, collida no Faro de Vigo, sae Palmira atando viñas nunha rodaxe dun documental.



Labels:




Sunday, May 24, 2009



Nesta semana pasada




O Leo desfrutou cos flocos de millo mentres bailaba a canción de Moldavia do festival de eurovisión. Non chegou a mirar o final e tampouco sei como reaccionou coa canción gañadora de Noruega ” Fairytale “. A min gustoume.



Labels: ,




Friday, May 22, 2009



Premio ao blogo maneiro








Hai uns días a amiga LM deume o premio Olha que blog Maneiro que agradezo de corazón. Entroume a curiosidade e nas miñas pescudas cheguei á conclusión de que maneiro significa interesante ou curioso así que o premio é dobremente bo se LM considera o meu blogo interesante ou curioso.


Eu teño que premiar a outros cinco así que aí van:


- magago ( variadísimo e vizoso )


- trafegando ronseis ( ensinoume muito cos seus vídeos sobre Ramón Piñeiro )


- ao pe do Farelo ( móstrame lugares galegos que non coñezo )


- turismo de Pontevedra


- marcus


Espero seguir sendo merecente deste premio.




Labels:




Thursday, May 21, 2009



Vídeo de Iago






A amiga mamiago mándame con forma de premio este vídeo do seu fillo. O vídeo entra nun concurso de curtas e, se tés a ben, podes votar por el nas estrelas que están debaixo do vídeo. A min, particularmente, gustoume tanto o vídeo como a música.

Hai que difundir o vídeo así que llo mando en forma de premio a cinco blogueiros máis que tratarán de difundir o vídeo dende os seus blogos:






Ah, parabéns a mamiago por convertirse en tía.



Labels:




Tuesday, May 12, 2009



As gafas máxicas





Con motivo do día das letras galegas pediron na gardería de Leo que levasemos unha camisola branca para pintar e un conto así que o Leo vai levar o conto das gafas máxicas.
” Cando entro no garaxe pídolle as gafas á miña nai porque son máxicas. Poño as gafas e o garaxe cos coches queda transformado na cova de Aladino cos tesouros. Se vexo un gato pola rúa convértese nun tigre. As farolas semellan palmeiras e así pasa con todo.
Logo miro para miña nai e é unha princesa guapa pero quito as gafas e segue sendo esa princesa guapa de antes.
Eu penso que a maxia téñoa eu nos ollos “.

Labels:




Saturday, May 2, 2009



O ” Bolero ”




Hai veces que un pensa en xente que coñeceu hai tempo e que hoxendía non sabe dela. A min pasoume o outro día mirando este muro onde cantou o ” Bolero ” hai anos nunha festa. O ” Bolero ” era un rapaz con dúas características: era algo fantasioso e cantaba todo o día e non sei por cal das dúas virtudes lle viría a alcumada. Cantáballe ás rapazas ao oído cancións románticas mentres camiñaban á vila. Tamén lembro un día que estreou unha moto e puña o intermitente en tódalas curvas. Nunha ocasión memorable cantou nunha festa de verdade cun grupo e todo no alto dese muro da foto que daquela era o punto final dunha estrada. Non o fixo mal pero uns veciños gamberros lle tiraron tomates e arruinaron a súa festa.
Supoño que aquel día decidiu que tiña que marchar deste lugar e desaparecer e ben que o fixo que non sei nada del !.



Labels:



abril2009

Thursday, April 30, 2009

Trintaeun meses ( e tres días )

 

As augas aínda non foron ao sitio pero hai que actualizar por ese sol que é o Leíño.
Cada vez está máis simpático co ese falaricar que ten que é mistura de galego, español e extraterrestre que vou denominar ” leíñés “. O outro día probou na festa da lamprea ” pelos de azucre ” que é como lle chama ao algodón de azucre. Tamén o outro día recibiu un bico da nai nunha meixela e rapidamente limpou a cara, recibiu outro bico na outra meixela e volveu limpar. A nai preguntoulle porque se limpaba e Leo dixo que estaba sucio. ” De que ? ” preguntoulle a nai e o Leo soltou: ” Sucio de amor. “
E con detalles así imos liberando bo humor e sorrisos que non nos sobran.

Labels:

Tuesday, April 14, 2009

Non puido ser

 

Non somos ninguén e non temos poder ningún e así Xiana decidiu non quedarse connosco e deixarnos tristes.
Tivemos que dicirlle ao Leíño que mamá xa non tiña unha nena na barriga como pensabamos senón que saiu unha bolboreta. O Leo púxolle o color rosa á bolboreta e o seu destino: o ceo e así agora voará ceibe.
E agora desculpa se non escribo nun tempiño.
Graciñas anticipadas polo cariño e os comentarios de apoio.

Labels:

Thursday, April 2, 2009

O Leo e o consumismo

 

O Leo vaise integrando neste mundo de consumismo. Onte estaba no coche; recolleu o pantalón, puxo as pernas ao aire e dixo: - Leo no ten pelos a perna. Eu díxenlle: - Non. E el retrucou: - Hai que ” compar “.

Labels:

marzo2009

24 maio 2009

Monday, March 30, 2009

O Demo

 

Nesta volta ao frío apetece arrimarse ao lume e escuitar historias como a que contou o avóM onte. Canto tiña uns oito anos díxolle a súa avoa: ” - Colle a cabra que imos botarlla ao castrón. Temos que levala ao Demo”. El abriu os ollos e preparouse para coñecer ao Demo en persoa; unha personaxe da que lle falaran na escola, na igrexa e na casa. Tiña algo de medo pero ía coa avoa así que non había perigo. Andaron uns dous quilómetros e subiron á derradeira casa da aldea á beira dunha fonte. O Demo resultou ser un home moreno, coa cara enxuita e o pelo peiteado para atrás. O avóM non perdeu detalle do que falou e dixo e de como era o casoupo coas cortellas e quedou contente de coñecer ao Demo e de perderlle o medo. O que non sabía el é que acabaría casando cunha muller desa casa e contaría esta historia nesa mesma casa.

Labels: , ,

Friday, March 27, 2009

Trinta meses

 


Hoxe o Leo fai trinta meses; cando se calcula que falta un mes para que chegue Xiana.
O Leo está algo mimento e empeza a facer trasnadas como meter tres ” uvedés ” ( DVD´s) na ranura do aparato ou mover testos da avoaM. Ten a cara con marcas da gardería que non deixa curar porque foza nelas para durmir. Como se fose pouco ten outra marca no nariz e bigode dun golpe que deu contra unha mesa.
Ten días malos que non quere estar só e que protesta por todo e non come ou come trapalladas e ten outros días bós que é un encanto e ri e xoga feliz.
Queremos que deixe os cueiros pero el segue coas súas. O outro día queriamos que mexase e el fixo o ruido ” pssss ” coa boca pero nada; iso si, aos cinco minutos mexou pola perneira abaixo. Haberá que seguir intentándoo.
E así vai o cativo.

Labels:

Tuesday, March 24, 2009

Descubrindo a ” Rizo “

 


Unha das gratas sorpresas que teñen as librerías é topar libros descoñecidos. Un exemplo é o libro de fotografías Xosé Vázquez Arias ” Rizo “, tres décadas de imaxes prodixiosas.

Fusilei algunhas fotos do libro e aquí as deixo para desfrute e coñecemento dese fotógrafo ourensán e do seu traballo.








Labels:

Saturday, March 21, 2009

Pola vila Balneario

 


Hoxe xantamos cerca da ponte dos Remedios onde se bautizaban en tempos os nenos no ventre da nai cando tiña problemas para parir.

Logo fomos ata a vila Balneario onde teñen fama de seren os máis ricos de Galicia porque en todas as casas fan o cocido con auga de Mondariz.
Demos un paseo pola beira do río e os regatos admirando as ruinas restauradas e as ruinas abandoadas co ese aire melancólico de tempos pasados.

Aprendemos de como dunha árbore morta se pode tirar arte na rúa.


Tamén constatei como uns edificios novos teñen nomes de cidades do mundo e cadanseu reloxio no alto coa hora do lugar. Hai tempo semelloume un detalle feo pero agora é muito máis porque cada reloxio ten unha hora distinta ao estaren parados algúns.

Enfin, pasámolo ben.

Labels: , ,

Thursday, March 19, 2009

Feira en Monçao

 

Hoxe aproveitamos o festivo e o bo tempo para acercarnos á feira de Monçao. A feira tópase abeirada á muralla que é case un elemento imprescindible na arquitectura das vilas portuguesas da zona e que lle dan unha beleza grande a estas poboacións. Merquei uns ” zacatines ” para sustituir os meus calcetíns furados do choio e tomamos consumicións baratas. Tamén coñecín a historia da heroína de Monçao que se chama Deu-la-deu Martins quen tirou pans dende a muralla aos asediadores galegos do século XIV e fixo que levantaran o asedio pensando que os portugueses tiñan alimentos a fartar.
Na foto sae unha zona de Monçao que merece unha restauración.

Labels:

Wednesday, March 18, 2009

Media Galicia

 

Un día aí atrás mirei a farola da foto e o ceo e gustáronme así que tirei unha foto. Logo mireina no ordenador e descubrín que a nube de detrás da farola semella a metade norte de Galicia: unha curiosa casualidade.

Labels:

Monday, March 16, 2009

A rebelión das máquinas

 


Neste tempo tolo no que florecen as cerdeiras mentres as laranxeiras dan fruto parece que hai unha rebelión das máquinas: tele, secadora, DVD, coche … Un desastre. Semella que temos a bruxa.

Labels:

Sunday, March 15, 2009

Zurba

 


O outro día pensei nel e hoxe cruzouse por nós por Vilaguindastre adiante. É pouco maior ca min pero mantense mui xuvenil. Ata hai pouco sempre ía sorrindo e fumando e cun pantalón de peto. No instituto chamábanlle Zurba e era calado e debuxaba ben, creo lembrar. Non sei que lle pasou pero non se integrou no mundo real adulto e de proveito. Nunha ocasión salvou a dous nenos nun incendio dunha casa en Vigo. Pasaba por alí e non dubidou en entrar a salvar dous descoñecidos mentres a xente estaba amontonada fóra pensando: Onde vai ese tolo ?. A nova saiu no periódico e na entrevista di que non o pensou. Os do periódico tratárono coma un héroe e quería que a sociedade lle dese unha oportunidade a este parado. Ese non foi o caso e Zurba seguiu paseando sorrinte e co cigarro abstraído no seu mundo fechado.
Na zona onde vive está este mural das gándaras de Budiño que seguro que Zurba non pintou pero que eu fago da súa autoría baseándome no que dicía Amos Oz: ” Máis da metade do que sabemos dos outros é imaxinación. “

Labels: ,

Thursday, March 12, 2009

Errar é de humanos

 

… pero rectificar é de sabios.
Vén isto a conto para dicir que metín a zoca cando dixen o outro día que chorar as prantas significa botar flor. Merce, An, Carlos Sousa e rui estaban no certo cando dicían que a viña chora cando a podas e cae savia. Cando o comentaron entráronme as dúbidas e consulteino cos compañeiros e aclararon o significado do verbo chorar nas viñas que coincide co que din os comentaristas. Síntoo porque o chorar malinterpretado por min habería de valer para facer poesías fermosas e todo pero non vai ser o caso.
Este asunto faime lembrar o erro no que estabamos algúns cando falaba un familiar noso da súa familia política e dicía: Fulano da Famulia, Zutana da Famulia. Nós estabamos convencidos que famulia significaba familia política. Só despóis de muitos anos descubrimos unha parroquia cun lugar chamado A Famulia que era de onde viñan eses familiares todos.
Curiosidades.

Labels:

Monday, March 9, 2009

Máis feo ca …

 

Hoxe é luns e lembrei unha frase simpática que dixo un compañeiro haberá un par de semanas. Estabamos falando dun home e o compañeiro dixo: É máis feo ca un ” lunes “. Penseino un pouco e fíxome graza.
Deixo aquí escrita esa frase para non esquecela anque hoxe non foi un luns particularmente feo. É máis, eu diría incluso que foi bonito cun tempo agradable para ir ao parque co Leo e desfrutar e todo.

Labels:

Sunday, March 8, 2009

As prantas choran

 

Hai muitos anos aprendín que o grupo consonántico inicial ” FL- ” do latín evoluciona para o galego en ” CH- ” e o extraño era que a palabra latina tan abundante como ” flos, flororis ” non resultase ” chor ” no galego. Iso si, había o caso da chorima que é unha palabra querida por muitos e que é a flor do toxo. Ata aí o que tiña entendido eu sobre flor e a súa evolución no galego.
Pero o outro día falaba un compañeiro xa maior sobre atar e podar viñas e dicía que era xa tempo que senón empezaban as prantas a chorar, a botar flor. E lembrei o asunto da evolución da palabra flor e o raro que non estea rexistrado este verbo exemplo de evolución.
Bueno, aquí o deixo para o futuro.
A foto é da camelia que chora agasallo dunha amiga para o Leo.

Labels: ,

Friday, March 6, 2009

Non desaparecín

 

Só que foi unha semana na que chegaba derrotado á noite ao ordenador ou o Leo non me deixaba acercarme ao aparello.
O mércores fun a Santiago a facer un curso pola empresa e aprendín que unha cadea é tan forte coma o eslabón máis feble e que o que non está escrito non existe. Tamén merquei contos e pitufos para o Leo, agasallos para un aniversario e o conto de Xiana. Cortei o pelo e apareceu por alí unha ” estrela ” da televisión . Tamén esta semana se escarallou a secadora da roupa ( e hoxe felizmente xa funciona ).
A ver se recupero o ritmo blogueiro.

Labels:

Monday, March 2, 2009

Ledo

 

Uns percebes cunha fermosa historia detrás e un vinho verde mostra da xenerosidade minhota aledan a calquera.

Na foto sae unha moza nun pasado feliz antes de vivir un tempo triste. Porque toda historia é cíclica.

Labels:

febreiro2009

15 marzo 2009

 

Saturday, February 28, 2009

Sorteo do viño

 

Metín os vinte números co seu nome correspondente nun calacú de halloween e foi a man inocente do Leo a que sacou o papel co número 18 que corresponde ao Raposo.
Agora teño que percorrer blogos a ver se me tocou algo xa que fixen os deberes e teño reflexionado o meu voto para mañá.

E aquí deixo o vídeo do sorteo.

video

Labels:

Friday, February 27, 2009

Vintenove meses

 

Vintenove meses xa son os que leva o Leo entre nós. Recuperou quilos dende que estivo malo o mes pasado e progresou bastante no falar. Fala só e canta muitas cancións no seu idioma e ata sabe algunha en inglés. Esta semana estivo cos curmáns e parece que espabilou en tódolos sentidos porque anda mui activo e non dorme a sesta e proba comidas imitando aos curmáns. Tamén ten momentos mimosos e ciumentos e non quere saber nada da gardería estando os curmáns na casa.
Mañá o Leo será o encargado de ver a quen lle corresponde o viño de Arbo do meme do traste galego.

Labels:

Thursday, February 26, 2009

O Leo aprendendo

 


O outro día sorprendeume o Leo contando ata cinco nun libriño para aprender a contar. Pareceume un feito case máxico porque paréceme aínda cedo para iso. Non sei.
O que é verdade é que é curioso e quere saber os nomes de todo o que mira e unha das súas novas afeccións son os contos dos pitufos e aí estou eu inventando nomes de pitufos. Iso si, espero que non aprenda a escribir con Gargamel porque escribe nun frasco ” bava ” de sapo.

Labels: ,

Tuesday, February 24, 2009

Polo camiño vello

 

Hoxe pola mañá traballei como de costume. No momento do taco estabamos a falar e eu ía falar e estaba comendo e houben de afogar que foi a comida polo lado que non é. Eu sempre dixen nese caso que vai ” pola gorxa pequena ” e teño oído ” pola gorxa do aire “. O que nunca oín foi o de ir ” polo camiño vello ” como dixo un home de Tui.

Labels:

Monday, February 23, 2009

Cimos e verghas

 


Non todo vai ser festa e tocou axudar a espodar vimbias para atar as viñas en Arbo. As viñas necesitan duns axudantes vexetais para expandirse e a xente ten que cuidar vimbieiros e canais ( mato de canas ). Os vimbieiros dan vimbias que se espodan en verghas, cimos e rastoballo. As verghas son as máis gordas, logo veñen os cimos e o rastoballo que é o que non vale para atar. Axudei a espodar ata que se foi o sol e non só espodei vimbias senón que tamén houbo salgueiros que valen para atar e que son máis brandiños para cortar.
O día estivo soleado e as sirinas, que cantan como os canarios, voaban entre as viñas.

Labels: , , ,

Sunday, February 22, 2009

Sábado de entruido

 

Onte fomos disfrazados de familia india para admiración dalgúns e abraio dos que pensaban que eramos familia numerosa. O Leo desfrutou coma un indio e cortámoslle a cabeleira a un neno disfrazado de vaqueiro.

Labels:

Thursday, February 19, 2009

Xiana e o castelo regadeira

 


O amigo paidovento descubriume unha personaxe de cómic chamada Xiana. Debuxouna Norberto Fernández para a revista Golfiño e vivía nas nubes nun mundo fantástico.
Case sería ideal para a nosa Xiana se non fose porque os debuxos non son mui idóneos para nenos.

Labels: ,

Tuesday, February 17, 2009

Lazo

 

Hai anos que aprendín nunha obra de Constantino García a palabra ” lazo ” que significa ” capa de xeo ” e que procede do latín ” ( g )lacium “, que semella tamén orixe do nome de Laza.
O que de verdade non sei é de onde virá o lazo que din por Arbo cando se refiren a esas manchas de cores brillantes que ten a superficie do café ou o viño ( - Este café ten lazo, ou; - Este viño ten lazo ).
Enfin, unha dúbida linguística máis que teño.

Labels:

Monday, February 16, 2009

Conservando

 

A foto esta ten uns aniños e foi feita por unha estranxeira en Arbo. Gústame polo enfoque que ten e o colorido ( gaña se a amplías clicando nela ) e serve de testemuña do cambio dos tempos porque esta viña hoxe non existe e o feixe de veigas adicadas a millo coas súas medas agora están adicadas a viño.
Eu creo que un blogo é unha ferramenta ideal para conservar fotos e textos en forma de diario que co tempo gañan valor.
E por iso hoxe quero conservar as anécdotas do Leo ” bautizando ” pedriñas no xardín da avoaM, o riso que botamos cando queriamos gravalo cantando ” Cumpleaños feliz ” ao avóM e soltou a canción de ” Caracol, col, col “, a ledicia que levou probando o disfraz de indio cos curmáns e o falar ” extraterrestre ” cando colle o teléfono.

Labels: ,

Saturday, February 14, 2009

Corazón roto

 

A miña primeira lembranza del vén en forma de dous irmáns pequenos xogando coa area dunha obra no primeiro día que cheguei a Vilaguindastre. Máis tarde viñeron loitas infantís que remataban cos seus choros de non gañador. Ou tamén a súa perreira queimada polo matamoscas-soplete roubado na fábrica. Non pasou de sexto especial na EXB e quedou prendado da beleza no agromar dunha colexiala veciña. Sacou non sei de que contos a idea de pedila en casamento, loitou contra a súa timidez, colleu un ramo de flores e petou na porta da rapaza. A sorprendida nai da rapaza asumiu con seriedade o amor xuvenil pero delegou a resposta na filla. Esta riu cruelmente o atrevemento do rapaz enmeigado e así o sentenciou ao desvivir dun corazón roto. Comezou a caída por malos camiños e delincuencia e con dezaoito anos xa saiu no apartado periodístico dos presuntos coa idade trabucada pola de oitenta e un anos.
Pasaron os anos e agora camiña rindo só ou coa cabeza gacha, combina cores de roupa que non casan, pide cartos á xente e búscame o día do noso cumpreanos para que o convide.
E así safa hoxe a súa vida morta emocionalmente.
Por iso eu penso que hoxe non tiña que ser só o día dos enamorados senón tamén dos que teñen o corazón roto.
Vaia este posteo por eles.

Labels:

Thursday, February 12, 2009

Un pouco de relax

 

Despóis de varios posteos sobre temas escabrosos escribo unhas curiosidades topadas pola rede adiante coa súa foto correspondente para relaxarmos o corpo.

1. É imposible lamberes o teu propio cóbado.
2. Os crocodilos non conseguen sacar a lingua fóra.
3. Os camaróns teñen o corazón na cabeza.
4. Foi efectuado un estudo a 200.000 avestruces durante 80 anos, e non houbo ningunha delas que tivese tentado enterrar a cabeza na area.
5. É fisicamente imposible para os porcos ollaren para o ceo ( ceo directamente por cima das súas cabezas ).
6. Máis do 50% das persoas no mundo nunca fixeron ou recibiron unha chamada de teléfono.
7. Os cabalos non conseguen vomitar.
8. Os elefantes son os únicos mamíferos incapaces de saltaren sobre as súas patas.
9. Se espirras con demasiada forza podes partir unha costela. Se sostés un espirro, podes rebentar unha vea do pescozo ou da cabeza e morrer e se mantiveses os ollos abertos á forza, poderían saltar das súas órbitas.
10. Os ratos reprodúcense tan depresa que unha parella de ratos poderá ter máis dun millón de descendentes no espazo de 18 meses.
11. O uso de cascos de música durante 1 hora aumenta o número de bacterias no ouvido en cerca de 700 veces.
12. Se o goberno norteamericano afirma non ter ningún tipo de coñecemento da existencia de extraterrestres, por que no Código das Regulacións Federais Americanas no Título 14, sección 1211, engadida en xullo de 1969, está expresamente proibido e penado por Lei que calquera cidadán norteamericano teña calquera tipo de contacto con extraterrestres ou cos seus veículos de transporte ?.
13. O cuac dos patos non fai eco. E ninguén sabe o porque.
14. O 23% dos problemas coas fotocopiadoras en todo o mundo, son provocados por persoas que se sentan enriba delas para fotocopiaren as súas partes.
15. A maioría dos surimis ou palitos de cangrexo teñen escamas de peixe na súa composición.
16. Así como as impresións dixitais de cada persoa son únicas, tamén as impresións da lingua son un rasgo de identificación único.
17. Máis do 75% das persoas que leron este posteo tentaron lamber o seu propio cóbado.

Labels: ,

Wednesday, February 11, 2009

FieSStaSS

 

A min xa me cheiraba a chamusco

Labels:

Monday, February 9, 2009

O río ten pelos

 

Na foto saen barcas do río Miño na beira portuguesa un día tranquilo de verán.
Estes días de temporal dan muito para falar do tempo e así conta historias un compañeiro de cando ía ao río sendo novo. Fala de pescar taíñas ( como lle chama ás carpas ) ou lampreas e remata relatando historias de naufraxios e desaparecidos no río e como aínda non se recuperou o corpo dun sobriño que leva máis de dous anos desaparecido. Cando finaliza o seu relato hai un silencio espeso e incómodo no que todos tratamos de imaxinar o que pode pasar pola mente da familia. O silencio queda roto cando outro compañeiro finaliza a conversa cun: ” O río ten pelos “, frase curta e rotunda para dicir que o río sabe dos seus desaparecidos.

Labels: , ,

Sunday, February 8, 2009

Primeira foto de Xiana

 

Xa temos as primeiras fotos de Xiana onde non sae mui favorecida. Nesta foto sae a cabeza pero noutra mirábanse as súas partes e non é cousa de expoñelas ao público pero confirma o sexo da nena. Xiana vai mui ben e botaba a lingua á cámara. De tamaño está dentro da normalidade anque ten as pernas máis longas do normal.
Todo está ben para ela e a nai que iso é o importante. Toca seguir esperando e que non haxa imprevistos.

Labels:

Saturday, February 7, 2009

” Chime para pinar “

 

Mostreille o disfraz para Leo e dixo: ” É bolito. Ah, un chime. “, sinalando o gancho para penduralo no almario. Eu díxenlle: ” É para pindurar.” e o Leo retruca: ” Ah, chime para pinar.”

Labels:

Wednesday, February 4, 2009

Rir é barato

 

O outro día merquei uns libriños a un precio de saldo na librería de Vilaguindastre para reforzar o futuro dos meus fillos e tamén para a miña satisfación. Rin cunha historia que conta Siro López no seu libro ” Sorrir en Frades ” que trascribo tal como está escrita.
” Tódalas trolas de Manolo eran divertidas, pero a min ningunha me gustou tanto como a do esquimó.
- Navegabamos varios meses en augas xeladas do Polo Norte, en misión científica secreta para o goberno do Canadá. Alí fíxenme amigo dun esquimó e tanto lle falei de Frades, que quixo vir comigo , así que subiu ó barco e, como estaba afeito ó frío, metino no conxelador. O malo foi que cando lle fun levar algo de comer, atopeino morto.
- Home, claro !- diciamos nós- A quen se lle ocorre metelo no conxelador ?.
- Pero estaba en porrancho !- atallábanos Manolo- Morreu de calor !. “
Foto fusilada da ilustración feita por Siro López onde se retratan a Manolo e os rapaces.

Labels:

Tuesday, February 3, 2009

Meme do traste galego

 

O outro día fun convidado polo amigo da Chousa da Alcandra a facer o meme do traste. En que consiste o tal meme ?. Mui sinxelo. Un trasteador é unha persoa que proba un produto típico da súa zona e que pensa que máis xente debería coñecer ese produto. E hai maneira máis bonita e práctica que dalo a coñecer que en forma de agasallo a alguén por medio do blogo ?. Eu penso que non. Así que eu tiña que ofrecer algo da miña zona e pensei no pan que ten sona pero non o vexo mui ideal para mandalo por correo así que vou sortear viño da terra case adoptiva de Arbo. O viño da adega As Laxas gústame e recibiu algún premio e ata hai compañías aéreas norteamericanas que o teñen na súa carta de viños !. Ademáis está feito con uvas da zona e muitos vendimadores da zona entregan as súas uvas albariñas para facelo e o avóM é un deles.
Así que se queres ter opción a recibilo na casiña totalmente de balde tés que comentar neste posteo e o día vinteoito de febreiro realizarei o sorteo para mandar o viño por correo ao gañador.
No blogo de LM podes ver unha lista das cousas que se sortean coa súa ligazón correspondente ao blogo sorteador.
E agora toca embarcar a tres blogueiros. A ver, a ver. Xa sei: Nébeda, Torreira e aquamlatam.
Na foto saen os veículos carregados de uva albariña na entrada da adega na vendima do farturento ano 2006.

Labels:

Monday, February 2, 2009

A Relva

 

Na parroquia onde vivo hai un barrio que se chama A Relva. Nos cartaces poñen Relba que non sei de onde o quitaron. Un veciño máis novo ca min díxome que unha relva para el é un prado segado e en portugués relva vén ser grass en inglés ou césped en castelán.
Isto todo vén a conto por un medio debate que había nalgúns blogos sobre endónimos e exónimos.
Nada. Lideiras miñas.

Labels: ,

Sunday, February 1, 2009

Labirinto

 


A lavandeira coxa vive no seu cárcere inmenso de pedra, cemento e cristal e come as pupias e farangullas dos bocatas dos nenos. Paséase perto do bar ” O Finikito ” onde son xenerosos ata provocar o abraio dun pai de tres fillos. Tópase o bar no primeiro andar nunha das infinitas voltas que dá o labirinto. Botas, roupa, contos Disney, cueiros, de xantar, de beber e de sobremesa e máis cousas pódense adquirir aquí. Iso si, reloxios postos no trinque NON que se desfai a obra de arte de corazóns valentinescos. Tamén neste lugar fai frío pero pódese durmir unha sesta ou mesmo montar nun elefante rosa e repetir a experiencia. A fauna humana complétase con bandas de música, militantes pola paz e contra a fame do mundo, vendedores da verdade política que din que o nacionalismo é unha relixión para practicar na casa, algún actor da televisión e un violinista vello na entrada. Para isto e máis dá un centro comercial.
Aviso importante: non tires fotos como a de arriba que está proibido.

Labels:

xaneiro2009

8 febreiro 2009

Friday, January 30, 2009

Bertha Ringer

 


Na consulta do dentista pode un pasar un rato agradable lendo as revistas e tamén pode aprender un algo. Eu coñecín a Bertha Ringer, a muller de Benz que apoiou ao seu home nos proxectos para idear o primeiro automóvil da historia. Cando todos se botaban atrás ela apoiou e confiou no marido e meteu o seu dote no invento. Non só iso senón que un día de agosto de 1888 deixou unha nota na mesa onde dicía ” Vou visitar a miña nai “. Colleu os dous fillos de 15 e 14 anos e o aparato e alá foi visitar a nai a 106 quilómetros de distancia. O aparato corría a 16 quilómetros por hora pero os camiños non estaban preparados para el. Tiveron que ir mercando alcol en boticas, coller auga para o motor en ríos e bulleiros e cambiar os freos de coiro gastados nun garnicioneiro. Nas costas baixaba a puxar mentres guiaba o fillo maior e así chegaron ao destino… cinco días máis tarde !. Mandou un telegrama dicindo ” Chegamos sans e salvos ” e demostrou a todo o mundo que o aparato tiña futuro. E Bertha Ringer converteuse na primeira persoa en facer un traxecto en automóvil da historia.
Na foto sae unha recreación da proeza que repiten tódolos anos en agosto en Alemania.

Labels:

Thursday, January 29, 2009

Cama de san Xián

 

O outro día andei a buscar o nome de Xiana en internet para ver se topaba algunha lenda ou historia referida a Xiana para poderlla contar cando naza á irmá de Leo pero non topei nada aparte das xianas asturianas. O que si topei foi a cama de san Xián que está aquí perto no monte Aloia. Eu pensei que tiña poderes procreadores coma outras camas de pedra esparexidas por Galicia pero a única lenda que ten é de que nunca nace herba nela.
Supoño que terei que inventarlle unha historia á nena para cando queira escuitar contos.

Labels: , ,

Tuesday, January 27, 2009

Vinteoito meses

 

Despóis dun inicio de ano apouchadiño con días de febre e sen apetito o Leo recuperou a saúde, o humor e o apetito. Pasou de xogar con monecos a enamorarse dos contos de Disney e Mortadelo e Filemón e busca tódalas personaxes e pregunta como se chaman. Tamén lle gusta pintar á súa maneira e debuxou a primeira cousa evidente que era un caracol. Está falando todo o día e inventando historias e ten días de palabras e expresións e así pasou a época de dicir ” chavala ” para todo a ” non sei “. Tamén empeza a cantar ( máis ben tararear o fin das frases ) e esperemos que herde o sentido musical da nai. Agora esperemos que millore o tempo para poder pasealo máis. Falando de pasear onte levámolo á pediatra e estivo todo entretido cos contos ata que saiu a muller e dixo: ” Ahora Fulanito de tal y después Leo S. “. O Leo saltou ” Leo, no. Buaaa. A pasear. A pasear.”

Labels:

Saturday, January 24, 2009

Meme con opción a libro

 

Un libro sempre cae ben e desta volta pode vir dun meme. O amigo Carlos Sousa embarcoume nun meme onde só hai que deixar un comentario no posteo do blogo Mezclado no agitado que empezou co meme e automaticamente entro no sorteo do libro ” El fuego ” de Katherine Neville asinado pola autora e todo. Así de sinxelo. Unha ocasión coma esta non acontece a miudo así que agora vou comentar alá correndiño.
Tamén teño que embarcar a tres blogueiros ( neste caso son blogueiras ) para que entren no sorteo se queren elas.
- LM: para darlle ánimos.
- Peke: que sei que é unha lectora habitual.
- Ana: outra que devora libros.
E a quen lle toque o libro ( sorteado o 14 de febreiro ) que o desfrute.

Labels:

Friday, January 23, 2009

Frase redonda

 

” Quen tal teña, non diga que é pobre “.
avóP

Labels:

Thursday, January 22, 2009

Yo no soy tonto

 

O comercio da foto fai como a inmensa maioría das empresas que non publicitan en galego. Supoño que non será maldade e será simple desleixo e rotina. Non mirei un cartaz deles en galego por Galicia e só mirei este da foto…en Portugal !. Non sei a quen discriminarán así con cartaces en español en Galicia e en galego en Portugal: se aos portugueses ou aos galegos ou a ambos grupos. Que cres ?.

Labels: ,

Wednesday, January 21, 2009

Trisquel sospeitoso

 

Hai un pub en Vilaguindastre que está coa enésima remodelación e cambio de dono. O cartel parece inofensivo e espero que non teña nada que ver cuns que teñen vídeos no ” you tube “. Non poño ligazón pero se che interesa busca en ” you tube ” Galicia nacionalsocialista.

Labels:

Tuesday, January 20, 2009

Hai cincuenta e un anos

 

Esta foi a primeira viñeta de Mortadelo e Filemón tal día coma hoxe hai xa cincuenta e un anos.
As personaxes perderon roupa co tempo pero gañaron en capacidade de facerme rir.

Labels:

Sunday, January 18, 2009

San Antonio de xaneiro

 

A avoaM dixo onte: ” Por San Antonio de xaneiro se chove pon a pipa no fumeiro e se non chove pon a pipa no canteiro ” que vén a dicir que se chove non vai haber viño ese ano porque o fumeiro é para secar a pipa e se non chove ese día vai haber viño e vaise precisar o canteiro que é a base onde se coloca a pipa.
Na foto non se apreciaba chuvia. A ver se ten razón o refraneiro.

Labels: ,

Friday, January 16, 2009

Cada vez menos

 

Hoxe houbo dúas despedidas no traballo. Un compañeiro xubilouse merecidamente e trouxo empanada, rosca, xamón, xamón para monos ( como lle chama el aos manises ) e viño. Esa foi a despedida alegre. A triste é a do compañeiro que non lle renovan o contrato. Este home viu de Madrid porque coñeceu á súa muller de aquí por internet. Gustáronse e aquí quedou. Quixeron ter un fillo pero teñen problemas. Probaron con inseminación artificial e nada e agora seguen probando pero co método ” divertido “, que di el. Eu só espero que o seu porvir veña cun sorriso grande coma o seu e amenizado co falaricar rebuldeiro dun neno.
Na foto sae un moneco dunha protesta por despidos laborais nesta época de crise.

Labels:

Thursday, January 15, 2009

A señora Gloria e a isoglosa

 

Unha isoglosa vén sendo unha liña imaxinaria que separa dúas zonas que resolven de maneira distinta unha cuestión da fala. Así pola parroquia onde vivo pasa a isoglosa que separa a zona sur que di ” teis ” para a segunda forma do singular do verbo ” ter “; da zona norte onde se di ” tés “.
Bueno, así era cando vivía a señora Gloria hai máis de vinte anos na casa da foto. Era unha viuva cun fillo na Alemaña e que tiña unha tenda-bar. Lémbroa sempre vella e como a persoa máis parecida a unha bruxa que coñecín. Tiña pelos alborizados, nariz grande, queixo saído e ata unha verruga con pelos e o seu falar era malhumorado e era a señora máis ao norte que dicía ” teis “.
Agora mudaron muito as cousas e desaparece a xente que di ” teis ” e ” tés ” e cada vez hai máis ” tienes ” e incluso ” tenés “.

Labels: , ,

Monday, January 12, 2009

Lenda da coroa de ferro

 

No choio falamos de temas diversos no momento do taco e hoxe falamos dos programas lixo da televisión onde sacan todos os trapos sucios á vista. Isto fíxolle lembrar a un a lenda da coroa de ferro que contou máis ou menos así.
” Nos tempos medievais había un conde de Lemos que estaba casado cunha moza fermosa. O rei chamou á súa xente para ir á guerra e alá tivo que ir o conde. Deixou a súa muller ao coidado do cardeal que, aparte, era bó amigo. Pasou o tempo e o cardeal encaprichouse coa muller pero non puido posuila e acabou matándoa nunha pelexa. Enterrouna e seguiu pasando o tempo ata que chegou o conde de volta. Levou unha sorpresa desagradable pola morte da súa dona e non acababa de crelo e mandou desenterrar o cadáver. Observou que tiña o puño pechado e abriuno e descubriu dentro o anel do cardeal. Caíu na conta do que de verdade pasara pero non dixo nada. Invitou a nobles e súbditos a unha festa para coroar ao cardeal por coidar da súa muller na súa ausencia e chamou a uns ferreiros para que fixeran unha coroa de ferro nese día. Cando estaban todos na mesa mandou traer a coroa candente recén sacada do lume e mandoulla pór na cabeza do cardeal aos ferreiros “.
A lenda é tétrica como adoitaban ser aqueles tempos pero topei unha versión literaria e outra na enciclopedia de Eladio Rodríguez ( ler o final da entrada de coroa ) .
Na foto saen cintos de castidade.

Labels:

Sunday, January 11, 2009

Sobremesa nadaleira

 

Estas pasadas festas teñen tamén as súas sobremesas típicas. Por Arbo son típicas as tostadas de viño e o requesón ( na foto sae con viño e azucre como a min me gusta ). Logo están as típicas mercadas ou conseguidas nos lotes que perduran e perduran. Non sei a ti, pero a min despóis das festas xa non me apetecen e quedan aboiando por aí un tempo. E así agora quedan roscos de viño da Estepa que teñen un ingrediente de nome curioso como é a ” matalahúva “. A miña curiosidade encendeuse e non parei ata descubrir o que é.
Bueno, vou ver se remato os dóces dunha vez.

Labels:

Saturday, January 10, 2009

Farrapos

 


Esta é a primeira foto nocturna feita coa cámara nova en Arbo e conto con facer máis.
Onte caíron uns farrapos de neve ( é como se lle chaman ás folerpas por Vilaguindastre ) pero non callaron no chan e non os fotografei ( se queres mirar unha foto da nevarada en Vilaguindastre e saber de refráns clica aquí ). Eu cheguei tarde ao espectáculo porque o Leo anda algo pocho con febre e o nariz atascado e con voz rouca que parece un neno poseído. Anda cos ollos longos e mui mimento que non quere estar só. Supomos que será unha gripe ou un constipado que colleu nun día destes tan fríos.
Bueno, esperamos que millore para facer vida normal outra volta.

Labels: , ,

Tuesday, January 6, 2009

Fin de festas

 

Onte foi o día da cabalgata en Vilaguindastre e chegamos apurados despóis dunha sesta longa do Leíño. Había un feixe de xente e saudamos a algúns coñecidos. Cada rei levaba a súa carroza e Baltasar estaba algo tristón pero polo menos era negriño de verdade. As carrozas ían acompañadas de tres rondallas. Atronaba a música dos altofalantes das carrozas e, curiosamente, soaba música en inglés do halloween. O pior momento foi cando recibimos uns caramelazos cousa seria duns paxes postos ao choio. Simpático foi cando lle preguntamos a Leo máis tarde a quen miraramos na cabalgata e respondeu: Melchor, Basaltar e Papa Nel.
Esta mañá tamén foi simpática a cara do Leo cando mirou que non estaban os reis nin os camelos no nacemento e que había regalos debaixo da árbore.
Pola miña parte non debín de ser malo de todo que recibín unha cámara nova para sustituir á outra que está nas últimas e calquera día deixa de funcionar totalmente.
E agora toca tirar boas fotos.

Labels: ,

Monday, January 5, 2009

Novo ano, vellos tempos

 

Estes últimos días foron intensos de actividades e o tempo adicado ao blogo foi ben pouco. Foron días de xuntarse con familia e amigos, días de axudar aos reis magos entre o formigueiro humano do que formamos parte, de vivir semanas laborais con dous ” venres ” e ” luns ” e foron días para ver fotos ben vellas por primeira vez.
Non sei que opinaría o tartaravó Ricardo de Leo e Xiana se saíse da foto onde posa co ese bigote dos anos vinte e mirase a civilización actual; seguro que lle caía o bigote ao chan.

Labels:

decembro2008

10 xaneiro 2009

 

leoeosseus

 

Sunday, December 28, 2008

Vintesete meses ( e un día )

 

Os días de festa pasan lixeiros e enleados entre visitas, paseos e comidas. O Leíño chegou aos seus vintesete meses e non tiven tempo onte para escribir no blogo. El segue avanzando pese ao pouco que come. Da teta case non se lembra pero está feito un adicto aos postres e o chocolate. Gústanlle os contos repetidos ata o infinito como o de Pinocho e Peter Pan. Gústalle xogar coa granxa dos Lunnis e ir á mesa co neno Xesús, a vaca, o burro e a galiña e pide que lle cantemos as cancións de Miliki: Había una vez un circo ” Había sírcolo “, Susanita ” Ratón titín “, La Gallina turuleca ” Ghaliña teca e ovos “. Sabe que mamá ten unha nena na barriga ( ao primeiro localizábaa polas tetas ) e sabe como se chama porque lle demos a escoller entre os nomes de Sabela e Xiana e dixo: Xiana.

Labels: ,

Wednesday, December 24, 2008

Boas festas !

 

Entre o traballo e a vida real ( uns portugueses pondo tarima flotante na casa e a posterior limpeza ) non teño muito tempo para a interrede. Iso si; quero desexar boas festas a quen lea isto e desexo un día tan só no que non morra un neno á fame. Non pido muito pero sei que é un imposible.
Que o Apalpador e as pupieiriñas sexan xenerosos contigo e que sigan adiante as gañas de vivir que valen máis ca os cartos todos.
Graciñas a todos e especialmente a quen me enviou correos como a postal da imaxe enviada por An.

Labels: ,

Sunday, December 21, 2008

O teo da máquina

 

Xa sei que case é pecado falar de traballo nestes días pero teño que dicilo antes que o esqueza. Estes días a máquina paletizadora ( parecida á da imaxe roubada na interrede ) andaba tola e traballaba mal. Un camioneiro falou comigo:
- O que pasa é que a máquina ten o teo.
- E iso que é ?.
- É unha enfermidade que lle dá aos porcos na cabeza e que se poñen a dar voltas ata morrer. Para curalos hai que darlles un corte nas orellas para que lles baixe a presión sanguínea.
- Ah !!!. Pero si lle digo iso ao encargado non o vai entender( leva pouco tempo na empresa e vén de Madrid ).
- Entón aos porcos de Madrid non lles dá o teo ?…
E así me convenceu de tratar de ensinarlle galego ao encargado novo; aos poucos para que non se asuste. Xa aprendeu o que é unha trapallada.

Labels: ,

Thursday, December 18, 2008

Galletas desavaporadas

 

Viaxando pola interrede adiante topei un vídeo de youtube onde falan dos blogos en galego e, curiosamente, saía algo falando deste blogo no minuto 1:37 como dicindo que era un blogo ” que falaba do cotián, do familiar e do contorno ” e non podo negalo. O que si me gustaría engadir é que tamén falo de detalles curiosos da lingua como palabras galegas de uso restrinxido e que gracias á interrede poden quedar rexistradas.

E hoxe quero falar das galletas ” desavaporadas ” que é como lle din por Arbo e Vilaguindastre a esas galletas que quedan no paquete dun día para outro e que o día seguinte están como brandas. O Leíño ten unha capacidade innata que mete medo de non querer que se desavaporen as galletas.

E isto é o familiar, cotián, do contorno e da lingua que quería dicir hoxe.

Labels: ,

Wednesday, December 17, 2008

Cita na Coruña

 

Fun convidado polo blogueiro, amigo virtual e artista da foto á Coruña a asistir a unha charla pero non poderei ir.

Se podes, vai oílo a Coleccionan mañá día dezaoito ás oito do serán. Seguro que non defrauda.

Labels:

Sunday, December 14, 2008

Invernía

 

Nesta fin de semana chuviñenta, ventosa e fría case non pasou nada: os papa Noeles das fiestras case voan, case se inauguran parques acuático- infantís como o da Escarranchada da foto, voaron algúns foguetes lanzados por canteiros celebrando a súa patroa e houbo xantar de empresa con citas de Herman Hesse e discursos do tipo: ” Fue de las primeras o segundas personas que conocí “… Case nada.

Labels: , ,

Thursday, December 11, 2008

Premio

 

A min gústame cumprir no traballo e hai veces que para facer o meu teño que chincharme e facer o doutros. Procuro non encomodarme pero necesito dicilo nalgún sitio senón arrebento e para iso teño o blogo. Para que conste.
E este asunto faime lembrar hai anos, cando limpaba nun hotel de Londres, que nos mandaran limpar os baños das escaleiras e eu limpaba e fregaba o millor posible. O meu compañeiro dicía que non facía falta tanto pero debaixo dun escobilleiro dun baño topei uns billetes dobrados que eran tanto como o que cobraba eu nunha semana. Quedei mui contento co eses cartos que ninguén recramou e que sempre considerei como un premio ao meu traballo.
Na foto saio eu e compañeiros españois, un polaco, unha francesa e dúas suecas.

Labels:

Tuesday, December 9, 2008

Meme das colecións

 

Fun convidado por Palmira das bágoas insomnes a escribir sobre colecións que fixen ou facía. E gustoume o meme e vou tratar de responder.

Lembro de cando era pequeno ía os domingos ao quiosco e mercaba un sobre de soldaditos de plástico e cheguei a ter máis de 2000 soldados de nacións e épocas distintas. E un pracer dos máis grandes era topar un soldadito ou máis na area da praia que non penses que era difícil.

Tamén lle collía as pinzas de madeira da roupa a miña nai ( agora é difícil topar pinzas de madeira ). Collía a enciclopedia da casa e pintaba en cada pinza unha bandeira dun país e un número e imaxinaba que eran coches de carreiras. España gañaba sempre ( como cambiou o conto ! ).

Outra coleción que facía e case completei foi a das Joyas Literarias Juveniles que liquidaban case totalmente a miña paga semanal xa sendo un mociño. Agora gústame tela na casa e imaxinar o día que desfruten os meus fillos dela como eu desfrutei.

E agora unha pregunta aberta a todos. E ti que colecionabas ou colecionas ?.

Labels:

Monday, December 8, 2008

Os Aloques

 

Seguindo coa teima dos nomes, teño que dicir que me interesa a procedencia dos nomes de lugar. Así en Vilaguindastre hai un barrio e unha fonte que se chaman Os Aloques. Busquei no dicionario a ver se tiña significado e topei dúas acepcións: manancial de auga ( o máis probable ) e mistura de viño tinto e branco ( que podería ser se cada cano botase un dos dous tipos de viño ). Vamos, un soño para calquera amante do viño.

E agora toca seguir pensando nomes de muller …

Labels: ,

Friday, December 5, 2008

Nomes

 

Agora toca buscar nome para a nena e non semella tarefa fácil. Queremos un nome curto e sinxelo de escribir e dicir.
O que trataremos é non pór un nome rimbombante como ” Cunter’s ” que chega a existir en inglés e sería conecheiros.

Labels: ,

Wednesday, December 3, 2008

É unha nena !

 

Na ecografía de hoxe o médico respondeu ” Es una hembra ” á nosa pregunta. E todo vai ben.

Labels:

Monday, December 1, 2008

Meme dos praceres confesables

 

Xa hai un tempiño que fun convidado pola Queue Bleue a escribir un meme sobre seis praceres do cotián. Pedín tempo e a verdade é que non o tiven nada doado para topar seis praceres cotiáns confesables pero aí os van.

1. A ducha despóis da xornada de traballo. No traballo hai cheiros intensos e muito pó así que unha ducha a presión industrial agradécese.

2. Espertar pola noite e mirar no espertador que aínda quedan duas horas ou máis de sono.

3. Aprender cousas curiosas que para a maioría dos mortais son parvadas.

4. Facer unha boa foto. Non acostuma ser a cotío pero é un pracer que ben o podería ser. Na foto mírase un pazo de Vilaguindastre a través do buraco dun ladrillo do muro de peche.

5. Que o Leo repita palabras.

6. Topar inspiración para escribir no blogo e saber que non son o único que ten interés no que escribo.

Como podes apreciar, non son nada complicado na hora de topar praceres.

Labels:

novembro2008

6 decembro 2008

 

Sunday, November 30, 2008

Baixón pola arañeira

 

Non sei se notaras que escribo menos ultimamente pero si que escribo e ando menos pola interrede. O motivo non é o frío galego que está facendo nestes días senón o Leíño que require máis a miña compaña para ir durmir. Nós preguntamos: ” Con quen queres ir durmir, con papá ou con mamá ? “. Antes dicía sempre con mamá pero agora quere con papá. E teño que contarlle o conto do oso que viaxa e o osiño e a mamá e o do gato con botas e espero que quede durmido…e alá a espicho eu tamén. E saio da súa cama para ir á cama grande.

A outra noite fixémoslle a mesma pregunta e case safo de ir co el: ” Con quen queres ir: con papá ou con mamá”. E el respondeu todo cheo: ” Con Papa Nel ! “.

Labels:

Thursday, November 27, 2008

Vinteseis meses

 

Hoxe o Leo fixo os seus vinteseis meses de vida. Está nunha etapa de afirmación da personalidade negando case todo. Esperemos que non dure demasiado esta etapa. Aparte a semana pasada tivo unha otite e estaba mimento de máis e co ” non ” preparado para todo: a comida, a tele, os contos, os sitios, etc. Agora parece que recuperou o apetito e a alegría para xogar e estar coa xente. Do resto non hai grandes cambios e avanza lentamente no seu desenrolo.

Labels:

Tuesday, November 25, 2008

R. Fogheiras

 

O día do magosto fixen a foto esta onde Leo ” chocaba ” contra unha árbore e se mira un canastro no fundo. Ese canastro fíxome lembrar a R. Fogheiras porque pasou noites durmindo nel cando o botaran da casa. O Fogheiras non era mal rapaz. Tiña un aire de gnomo ou trasno porque era pequeno, con pencas e cando sorría rasgaba os ollos e ata semellaba que se lle afiaban as orellas. Era puro nervio e un tolo polo lume e de pequeno facía fogueiras con todo e a todas horas e daí lle quedou a alcumada. El deume a coñecer o grupo asturiano de agrorock Los Berrones e comigo sempre se portou ben. Coñeceu a droga, afundiuse nela e chegoulle o final unha vez que abusou dela.

Deixo este posteo en lembranza del neste día de nortada fría.

Labels:

Saturday, November 22, 2008

Magosto 2008

 

Hoxe fixemos o magosto deste ano cun día fresco e rodeados de follas de outono. O calor das castañas, da boa compaña e dos pións non foi suficiente para aguantar no parque da Risca. Houbo que recollerse e quentarse cun chocolate caseiro.

Labels:

Friday, November 21, 2008

Miquimáus

 

Estes días non atendín o blogo e o blogomillo como teño acostumado. O Leo non estivo mui católico de saúde e quería estar aghalimadiño todo o tempo. Iso si, o outro día tivo un detalle simpático dos del. Preguntoume o que tiña eu na camisola e díxenlle: ” Nunca máis “. El repitiuno ao seu xeito e dixo: ” Miqui máus “.

Labels:

Monday, November 17, 2008

A lúa e os porcos

 

Hai unha viñeta xenial de Castelao onde saen dous porcos falando e un di: Que boa vida a nosa ! e o outro contesta: Mágoa que non durase ( creo lembrar ). Bueno, pois aos porcos de Arbo chegoulles o seu san Martiño hoxe porque a lúa estaba boa para matalos.

Labels:

Thursday, November 13, 2008

Risos

 

O Leo aprende palabras rapidamente pero tamén ten erros e malentendidos simpáticos. Hai uns días cando quería dicir ” piratas ” dicía ” patas ” e agora xa avanzou un paso máis e di ” patatas ” e non hai xeito de que diga ” piratas “. O outro día pregunteille: ” Encendemos a tele ?. Que queres mirar; o que boten ? ” e el respondeu todo cheo: ” Si !. Boten ! “. Por sorte para Leo imos conseguindo DVDs infantís como o de Robinson Crusoe. Nesta versión hai un momento no que fala co loro e di: ” Tengo que empezar un diario para no perder la cuenta de los días que llevo en la isla ” e vai e empeza polo 30 de febreiro !. Calquera se fía das contas de Robinson Crusoe !.

Nada, que entre o Leo e detalles así boto uns risos.

Labels: ,

Wednesday, November 12, 2008

Xoguetes

 

Xa se cheira o Nadal cos seus adornos, lambonadas e anuncios de xoguetes. Hai un feixe de folletos de xoguetes pero hai algún adulto que merece non carbón senón un libro de ortografía.

Labels:

Tuesday, November 11, 2008

Trompo

 

Hoxe fomos ao parque tarde e xa se pousaba o sol. Fun ata o kiosko e merquei un trompo coa súa baraza por un euro e uns ” gusanitos ” para Leo. Senteino nun banco cos gusanitos e eu púxenme a lanzar o trompo ata que lle entrou cobiza e quixo tiralo el. Por suposto que o tirou coma unha pedra pero tamén lle gustaba velo bailar e tocábao cando bailaba.

Eu case non lembro botar partidas cos trompos. Facíase un circo no chan e saía perfecto porque un agarraba o extremo da baraza ( corda ) e outro marcaba coa punta do trompo. Había que tirar dentro do círculo. Cando bailaba podían tirar os demáis e había casos que rompían trompos coa punta. Para evitar muitas roturas púñase unha chincheta na piricota ( parte de arriba ) e muitos tamén lle puñan chinchetas polas beiras do trompo. Outros pintábanos para distinguilos dos demáis e para que quedasen máis bonitos. Na foto sae o que merquei o ano pasado para Leo que, cando empece a xogar, xa terá uns cantos.

Se baila o trompo anque sexa un par de voltas a tirada é válida. O trompo tiña que bailar ese mínimo e ter unha boa arrincada final para saír do círculo sen que lle batesen os contrarios. Conviña que bailase pouco e tivese unha boa arrincada e conseguíase muitas veces cambiando a punta ” de fábrica ” por unha máis longa e afiada. Se o teu trompo estaba a bailar e arrimábase outro bailando despóis podía quitar o teu se os envolvía coa baraza e saían bailando os dous do círculo. Se non bailaba ou quedaba dentro había que apouchar que era deixar un trompo, polo xeral vello, no centro do círculo. Se ao tirar sacas fóra do círculo unha apoucha quedas co ela. Había o caso de bailar o trompo de piricota así que todos tiñan dereito a tirarlle unha pedra encima e lembro de chorar por un trompo que me romperan nunha ocasión cunha pedra enorme. O xogo terminaba cando quedabas sen trompos e apouchas así que un procuraba retirarse se tiña un día malo.

E creo que xa escribín bastante sobre xogos tradicionais.

Labels:

Monday, November 10, 2008

Pincha

 

Estes días pasados non foron de demasiadas novidades polo tempo que fixo que non animou a facer nada especial. O sábado estivemos nunha casa onde había unha Wii pero non quixen xogar. Supoño que preferiría botar unha partida de pincha que é como coñecemos por Vilaguindastre o xogo da billarda.

Na Liga Nacional de Billarda xogan dun xeito pero eu lembro outras normas que tratarei de explicar. Nós xogabamos dous contra dous ou tres contra tres. Escollíase o grupo xogando a pares ou nones. O que gañaba escollía compañeiro pero logo empezaban o xogo os outros. No chan marcábase un cadrado cos lados da lonxitude do palán ( pau longo ) e no centro un suco que era onde se cruzaba a pincha ( o pau pequeno de puntas afiadas ). Co palán facíase palanca por baixo da pincha e lanzábase a pincha polo aire. Os contrincantes estaban diante e se a collían no aire pasaban a sacar eles. Se non a collían tiñan que lanzar a pincha dende onde caíra á base onde se deixaba o palán cruzado no suco. Se a pincha tocaba o palán ou quedaba dentro da base o lanzador quedaba eliminado e se non se daba ese caso o lanzador pasaba a golpear a pincha elevándoa polo aire e lanzándoa lonxe da base cun golpe dado co palán. Tiña tres golpes e logo pedía os puntos que eran múltiplos de cinco ( o mínimo era cinco ) e coincidían coa medida do palán. Se os contrarios admitían o pedido o lanzador volvía tirar ata que o eliminaban. Se non admitían os puntos pedidos había que medir e quen tiña razón levaba o dobre dos puntos pedidos e pasaba a tirar a pincha. Así se xogaba ata chegar aos puntos prefixados antes de empezar o xogo que normalmente eran douscentos ou cincocentos.

Aquí deixo unha ligazón a un vídeo interesante cunha variante de billarda que tamén xogabamos nós pero que, neste caso, é das Canarias.

A foto é da interrede pero é dun ministerio así que é de todos.

Labels:

Wednesday, November 5, 2008

Primeiro vistazo

 

Hoxe puiden ver o irmán ou irmá de Leo por primeira vez nunha ecografía. Pensei que ía levalo con máis tranquilidade porque non era a primeira vez que vía unha ecografía pero emocionoume igual cas outras veces. A criatura é mui pequena ( imaxina: o fémur mide dous centímetros de longo ) pero estaba chea de vida e ata intentaba tapar cunha man a luz que lle chegaba dende a cámara. É unha sensación indefinible poder ver o corazón, os pés, as mans e a cara dun ser case imperceptible para min ata hoxe. Foi mágoa que xuntase tanto as perniñas que non houbo xeito de mirarlle se é neno ou nena. Supoño que quedará para a seguinte ecografía que xa me tarda.

A foto é dende o hospital cando naceu o Leo hai máis de dous anos.

Labels:

Tuesday, November 4, 2008

O ” Lady Mariana “

 

Cando eu era un rapaz botaban na tele Sandokán. Nesa época os rapaces do meu barrio tiñan unha banda cunha especie de cabecilla para quen o seu ídolo era Giro Batol, un dos piratas ás ordes de Sandokán. O tal xefe non era malo pero cando querían meterse co el non había máis que chamarlle ” Lady Mariana ” porque pórlle o nome dunha damisela era o pior para el.

Logo pasaron os anos e quedou atrás esa época e, para meterse co antigo xefe, só facía falla convidalo a xogar ás damas. O ” Lady Mariana ” tiña a extraña peculiaridade no seu falar de pronunciar con ” n ” o verbo ” mover ” e todas as súas formas. Así que se puña a xogar un co el e facía tempo para que o ” Lady Mariana ” acabase dicindo: ” A ver, nueve.”; ” Te toca nover “; ” Ahora nuevo yo “… Muitas risas provocaba…

Labels:

Monday, November 3, 2008

Maldade

 

O Leo ten unha ” admiradora ” na gardería que xa lle mandou tres trabazos. Sabemos que son cousas de nenos pero non deixa de plantexarme unhas dúbidas que xa me apareceran cando mirei esta pintada da foto. A dúbida que teño é esta: a que idade un neno comeza a ser malo ?. Todos coñecemos casos de xente mala como ditadores, asasinos, militares, etc. Pero esa xente foi un bebé e logo un neno. En que momento se fixo mala persoa e por que ?.

Bueno, aparte desa dúbida na foto aparece a falta de decisión dun rapaz novo, supoño, que quere ser malo e non sabe como selo e daí que oriente os brazos da cruz gamada nun sentido e noutro.

Labels:

outubro2008

2 novembro 2008

 

Friday, October 31, 2008

Calacú

 

Deixei a Leo na gardería, fun á tenda e mirei un calacú e deume a arroutada de facer un calacú desta noite. Cun cuitelo pequeno e outro grande e en menos dunha hora fixen o meu calacú. Agora, se eu fose da illa de Arousa e doutras zonas iría pedir cartos polas casas para os mortos do máis alá.

Aquí deixo as fotos paso a paso de mostra.


Primeiro hai que abrir un buraco na testa para poder baleirar o calacú.

Logo toca facer a boca, os ollos e o nariz.

Aquí está o resultado final.

A escuras e cunha candea acesa no interior ten esta pinta. Eu meto a candea acesa por riba e póusoa no fundo do calacú cunha culler desde a boca.

Labels:

Thursday, October 30, 2008

Adiós ríos, adiós fontes.

 

 

Seguindo co tema de Vilaguindastre o cartaz da foto fíxome lembrar a Teté Delgado, vilaguindastreira bastante coñecida. Coincidimos varios anos no instituto e de sempre foi mui falangueira e viva. Nun festival do día das letras galegas cantou cuns compañeiros o poema ” Adiós ríos, adiós fontes ” nunha versión rock mui simpática que non dei esquecido e iso que son bastante malo en asuntos musicais. Pero o máis simpático do conto é que apareceu uns días atrás o cartaz da Charleston Big Band que anuncia o merengue Rosalía que podes escuitar aquí e baixalo ao móbil e todo.

Enfin; non sei que terá ese poema para que o versionen tanto.

Labels: ,

Wednesday, October 29, 2008

Vilaguindastreiros na rede

 


O outro día chegou a revista A Peneira á casa. No número impreso saio eu nunha foto no medio de xente atendendo ao pregón de Uxía Senlle na festa dos callos. Lendo a revista souben dun debuxante e dun artiguista e ata souben duns rapaces con inquietudes artísticas en Vilaguindastre.
Parece que Vilaguindastre ten un espazo na arañeira e alédome por iso.

Labels: ,

Monday, October 27, 2008

Vintecinco meses

 

Hoxe o naipelo cumpriu os vintecinco meses. Empeza a correr cando lle apetece e a facer o que quere. Encántalle o colo e ir ao parque a botarse polo ” tabán ” de cu. Tamén é un exquisito coa comida e encántalle a sopa e as lambonadas: ” tata “, ” tetas ” ( galletas ) e ” sixo ” ( galletas con forma de Simpsons ). Fala todo o tempo cousas que non se entenden intercaladas con palabras coñecidas e tamén lle gusta cantar ao seu xeito. Quere mirar o DVD de Miliki e di ” ovos ” para la Gallina Turuleca e ” Ola Pípol. Ola Cosé ” para ” Hola Don Pepito. Hola Don José “. Repite todo coma un loro e agora encántalle a gardería. Di a educadora que baila e fai rir aos compañeiros e que temos que mandalo á televisión. Non sei se será para tanto pero deixo aquí un vídeo del bailando para que opines.

 

Labels:

Saturday, October 25, 2008

Big Ben

 

Pouco a pouco imos esquecendo a tristura e o mal sabor de boca do despido dos compañeiros e ata botamos unhas risadas. Un exemplo pode ser o que pasou o outro día. Resulta que para paliar o frío destas mañás poño bastante roupa como a camisola da foto que está gastada e a deixo para traballar. O ” He asistido “ mirouma posta e soltou unha das súas: ” - Ah, ese es Einstein; el que formuló la teoría del BIG BEN “.

Labels:

Wednesday, October 22, 2008

Maxia do abandono

 

Este tempo de outono ten un aire triste e como de abandono. Non sei a ti pero a min sempre me atraeron os lugares abandonados ou arruinados e o ano pasado non puiden evitar a tentación de entrar nun pazo abandonado cerca de Vilaguindastre. Supoño que será ilegal pero movíame a curiosidade por ver por dentro aquel lugar. Ao final non tiña ningún misterio anque a silla esa que mira á fiestra non sei que será.

E como hai blogos de todo hai un blogo adicado a lugares abandonados como minas, aldeas ou puticlús !.

Vía magago.

Labels: ,

Monday, October 20, 2008

Adaptación do Leo

 

O Leo de cada vez se adapta máis á gardería e hoxe bailou para os compañeiros. Proba desa adaptación é que agora colle calquera cousa e di: ” É mío “, frase que aprendeu alí e que non me gusta. O que si me gustaba era cando decía ” nunca ” para dicir ” non “. Era chistoso. Como é chistoso como din por Arbo para dicir nunca; ” cando mexen as ghaliñas “. E co verbo mexar tamén din ” ese non mexa pola perneira ” para falar dun tipo fino. Enfin, cousas que aprende o Leo e o Paideleo.

Labels: ,

Saturday, October 18, 2008

Crise

 

O cataclismo da crise anunciada xa se asomou pola Torredocaminho e deu a primeira sacudida. Neste venres despediron a tres compañeiros. De dous deles xa falara algo no blogo pero do outro aínda non dixera nada. Este compañeiro coñecémolo como o ” Quiyo ” porque é andaluz. Hai tempo chegou de acampada pola costa galega cuns amigos e coñeceu á que sería a súa muller. Durante uns anos víanse só nas vacacións pero logo o Quiyo deu o paso e deixou o sol e a ledicia de Sevilla por este clima noso que tal mal o fai pasar. E todo por amor. Buscou traballo e entrou na empresa esta e o venres chámano á oficina e dinlle que está na rúa despóis de seis anos e medio traballando.

A impresión foi grande para todos e non sabemos por onde seguirá atacando o mal becho da crise.

Labels:

Thursday, October 16, 2008

Palmira

 


 

Hoxe estivemos falando no choio de xubilacións e o pouco tempo que queda despóis para desfrutar da vida. Bueno, iso se non se dura o que dura Palmira Paramos que sae toda gabacha na foto despóis de estibar un tractor de leña. Hai compañeiros que son veciños dela e falan de cando en vez dela. Entroume a curiosidade, busquei na interrede, topei un vídeo e subín esta foto.

Aí onde a miras Palmira ten 106 anos cumpridos e ten unha saúde de ferro. Vive soa, fai almorzo e xantar para ela, cuida as galiñas, traballa na horta e ata ten viñas. Nunha entrevista di que o seu segredo é comer do que lle dá a horta, beber un vaso de viño coa comida e durmir unha sesta. Pero na entrevista non contan detalles simpáticos como os que me dixeron os compañeiros. Palmira vai á médica a camiñar e serán uns catro quilómetros ida e outros tantos volta e ten que ir sen comer para as probas. A médica pregúntalle se almorzou e ela dixo: Almorzar non almorcei pero non saio da casa sen tomar a parva ( cunca de cachaza ou augardente ). Outra anécdota que me contaron foi que a colleron apañando leña nunha propiedade que non era súa e ela respondeu: Home claro, teño que gardar a miña leña para o futuro por se me fai falta.

Nada, que esta muller é especial.

Labels:

Monday, October 13, 2008

Contando candeas

 

O Leíño prospera no seu falar e xa pronuncia a vocal ” e “. As iniciais ” p “, ” b ” e ” m ” trabúcaas e así Micky, Miliki e Vickie son todos ” Piki ” e a moto é ” poto ” e un moucho é ” pocho “. O ” r ” inicial é ” gh ” ou ” k ” e así di ” can ” ou ” ghan ” para ran. Agora gústalle contar anque empeza polo ” catu “, ” sinco “, ” sis ” e volta ao catro. O outro día estaba nun parque a contar candeas e ensineille a palabra e el dixo ” caenas “. Ao millor era máis fácil para el dicir ” fasco ” que é como lle chaman por Arbo á folla do piñeiro ou ” arume ” que é a palabra empregada no himno galego; pero eu prefiro ensinarlle a palabra común en Vilaguindastre: candeas.

Por certo, como lle chaman pola túa terra á folla do piñeiro ?.

Labels: ,

Sunday, October 12, 2008

Bólo e bagazo

 

Hoxe levamos quince sacas de bagazo ao augardenteiro para que faga catro garrafóns co bagazo. Non sei se será mui legal pero había bagazo e garrafóns de varios veciños alí.

No xantar houbo bólo ou bica que é o que sae na foto en segundo plano. É coma pan pero case todo codia. Faise con fariña milla pasada primeiro pola tixola e logo polo forno e estaba rico porque a fariña era nova. En primeiro plano está a polenta que é fariña milla pero desta volta cocida no pote do cocido. Anque sae na foto de hoxe non a houbo hoxe; a foto é doutro día.

Logo mercamos cueiros en Portugal e tomamos catro bebidas e unha bolsa de patatillas por catro euros con oitenta céntimos.

Bueno, que hoxe foi un día typical spanish !.

Labels: ,

Saturday, October 11, 2008

Agasallo dende Marín

 

Dende Marín chegou un presente para Leo en forma de camelia e pinturas e un bloc de debuxo con algunhas das follas xa pintadas. Dende aquí queremos agradecer á avoa Cris e familia polos detalles e o cariño demostrado de sempre. E, de paso, desexamos un feliz aniversario a Iago.

Labels:

Wednesday, October 08, 2008

Meme do millonario excéntrico

 

Ten razón o comentarista anónimo que di que o meme do derradeiro día é tétrico de máis. Así que vou crear un meme .
O meme chámase: o millonario excéntrico. Nel hai que nomear polo menos cinco excentricidades que poderías permitirte facer se foses millonario de poder ilimitado. No meme non pregunto polo típico que farías se foses millonario senón polo raro de máis. E agora empezo eu e como soñar é bonito e barato vou dicir cinco excentricidades:
1- Usaría calzóns e calcetíns só unha vez.
2- Aprendería a pilotar un helicóptero e voaría sempre que puidese.
3- Montaría un cámping ou hotel con hórreos abandonados que se rehabilitarían.
4- Mercaría un terreo de 100 quilómetros cadrados e pecharíao para que non entrase ningunha persoa e sería un santuario da natureza.
5- No muro de peche mandaría esculpir o meu blogo con fotos e comentarios incluidos en plan faraónico, seino, para a posteridade.
E agora mando seguir este meme a: Veca, Rui, Paidovento, Conxurada, la queue bleue, Marcus, carlos sousa, manuel l. rodrigues, meninheira, kaplan, peke, cuspe de pita, bágoas insomnes e mer. Anque pode seguilo calquera.
Na foto saen o campo de hórreos de Lindoso no norte de Portugal no ano 2002.

Labels:

Monday, October 06, 2008

Meme do derradeiro día

 

Recibín invitación dende tres bandas para facer o meme do derradeiro día e estou máis que obrigado a responder.
O meme trata disto: suponse que estou no derradeiro día da miña vida e teño que responder a estas cinco cuestións.

1- Que canción me gustaría escoitar ?. Eu non son muito de cancións pero postos a pedir quería escuitar ” O cóndor pasa ” de Simon and Garfunkel e ” Os animais ” de Luar na Lubre.

2- A que libro lle botaría un ollo ?. Ningún en concreto e todos en xeral. Botaríalle un ollo á miña biblioteca e acabaría por ordeala e forrar os libros que me faltan. Non deixaría de reler ” El Quijote ” de Editorial Naranco que teño en cómic.

3- Con quen me gustaría falar ?. Máis que falar deixaría escritas cartas a familiares e amigos. Tamén deixaría para Leo e o seu irmán a mensaxe de Randy Pausch.

4- Que me gustaría comer ?. Muitas cousas !. Case morrería de empacho !. Supoño que con polbo á feira e navallas me conformaría. Se o día é frío unhas castañas asadas estarían mui ben.

5- Que faría e que me quedaría pendente por facer ?. Quedar por facer, quedaría muito e non sei polo que decidirme xa que procuro non pensar no futuro. Gustaríame estar na illa de san Martiño ( a da foto ) coa miña moza con champán e os dous sós nun día quente de verán. Só para apañar caramuxos, non penses mal.

Tócame embarcar a alguén no meme este e vou dicir: Dorvisou, Mr. Tichborne, Besbellinha, enmeigada e abuela Cris.

Labels:

Sunday, October 05, 2008

Unha vila case pequena

 

Hoxe houbo callos en Vilaguindastre e houbo muita xente pero non tanta como para non coñecer bastante e saber cousas da vida duns e doutros porque Vilaguindastre é unha vila case pequena.

Estaban inflando un globo aerostático no parque da Feira e o avóM coñecía o piloto e case estiven tentado de pedir para montar no globo. Quen non desexa voar en globo ?. O pregón leuno Uxía ( coincidín con irmás no instituto ) que ten bastantes raíces en Vilaguindastre e muito do que dixo eu coñecíao e ata coincidimos en sermos alumnos dun profesor marabilloso: don Antonio Valverde Mayo. Cantou unha copla adicada á vila e sabíaa un gaiteiro co que coincidín no instituto. Logo mirei xente coñecida nas mesas ou nas colas e xente que facía anos que non miraba. Chegaron coñecidos da festa da bicicleta e foron buscar callos ( ben merecidos ). Unha colexiala loira saudou a outro compañeiro de instituto antes de mercar eu a revista Malladoura e aquí e acolá a xente falaba castelán, galego ou español con acentos suramericanos e un negro trataba de vender música polas mesas. Os callos estiveron ben e o viño, para acabar de demostrar que o mundo é pequeno; estaba feito na adega do alcalde de Arbo.

A foto é unha foto fusilada dunha familia de Arbo ocupada nunha roca e cun biturón, a rede para pescar lampreas.

Labels:

Saturday, October 04, 2008

Meme lector

 

Hai xa un tempo que fun convidado por Kaplan a falar dos libros que lin nas vacacións.

A verdade é que lin pouco comparado co que lía hai anos e aínda teño pendentes libros obsequiados por familia e amigos e algún que merco.

Fixen unha foto de algúns dos que lin neste verán:

- ” The witch of Portobello ” de Paulo Coelho. Unha muller que profundiza na súa natureza feminina.

- ” Ibiza shorts ” de Trev Hunt. Son uns relatos curtos ambientados en vilas de Eivissa.

- ” A escola da lareira ” de Manuel Quintáns Suárez. Un compendio etnográfico de literatura popular.

- ” Made in Galiza ” de Séchu Sende. Relatos curtos sobre a lingua galega nesta sociedade.

- ” Os nomes do traidor ” de Xurxo Sierra Veloso. Novela onde o protagonista é un delator cunha identidade nova dada pola policía.

- ” El discreto encanto de la vida conyugal ” de Douglas Kennedy. Libro onde a unha muller se lle complica a vida por un desliz do pasado.

- ” El juego del ángel ” de Carlos Ruiz Zafón. Un escritor recibe un encargo dunha personaxe sinistra. Está ben pero prefiro o anterior ” La sombra del viento “.

- ” Te daré la tierra ” de Chufo Lloréns. Ambientada na Barcelona medieval e que trata dun home que ten demasiada sorte nos negocios para o meu ver.

Non é gran cousa o que lin pero estou nunha etapa pouca lectora.

Non embarco a ninguén co meme anque se alguén quere recomendar algún libro ou avisar da mala calidade doutros, pode facelo nos comentarios.

Labels: ,

Friday, October 03, 2008

Fin das vacacións

 

Pois iso; hoxe tócame volver ao choio despóis de máis dun mes de vacacións.

Atrás queda o verán revolto que tivemos e coas súas festas gastronómicas e patronais. Tamén queda atrás este cartaz de poucos meses atrás que hoxe semella de hai un século. É un cartaz dunha asociación que hai veces que se autocalifica de cultural anque cando di ” una taza de vino por persona o refresco ” arrinca un sorriso. Tamén escriben ” sardinada “, que non existe en español: e non falemos xa dos ” tikes ” e da escaseza de tildes. Enfin…

 

Labels: ,

setembro2008

5 outubro 2008

Tuesday, September 30, 2008

Guardería

 

O Leo está adaptándose á guardería ós poucos: unha hora nalgúns días. E de cada vez vaise acostumando máis e xa non chora cando o levamos e xa non di ” Coli. No. ” e sorrille ás educadoras.

Hoxe houbo unha reunión onde se falou de horarios, comidas, merendas, medicinas, roupa, material e todo o relacionado cos nenos na guardería. E falando, falando, chegou o momento no que unha nai preguntou se cambiaría o asunto na guardería cando a trasformen nunha galescola que tiña medo de que obrigasen ós nenos a falar en galego e que aprendesen himnos e levasen un uniforme. Ela recoñecía que falaba mal o galego pero parecía destinarlle un futuro máis ignorante ó fillo negándolle que aprenda galego no, imaxinario, cincuenta por cento do tempo da guardería. Supoño que se lle din que ía ser en inglés ela había de estar toda contenta.

Bueno, non digo nada novo.

E cambiando de tema, teño que agradecer á empresa de galletas mariñeiras Daveiga porque o Leo está enganchado a elas e mantéñeno activo nestes tempos que non come muito ( na foto está a mostra ) e porque manteñen o galego nos envases.

Labels: ,

Saturday, September 27, 2008

Dous anos e sorpresa !

 

Pois hoxe o naipelo fai dous anos e podemos dicir que o dito ” un ano andante, dous anos falante ” ten razón co Leíño pois xa fala bastante. Repite tódalas palabras que se lle din anque ao seu xeito, está claro. Falla co ” l “, ” rr ” e coas palabras longas e os grupos consonánticos. E aparte ten unha chata curiosa pois non pronuncia, de momento, o ” e ” que o di ” a ” ou ” i “. Di perfectamente mono ou patata pero o seu nome é ” ío ” e un avó é ” piro ” e outro ” pocho “. Os Simpson son ” sixo “, Mickey e Vicki son ” Piki ” os dous e ten unha xirafa ” fafa “. Para galleta di ” teta ” ( a única palabra que di con ” e ” ) e a teta é ” tita “.
Hoxe pasouno en grande cos curmáns e algúns amigos máis e os maiores tamén o pasamos ben desfrutando en Arbo dun serán morniño de fin de setembro máis agradable que muitos días deste verán.
No brinde brindei por Leo e por nós todos e deixei caír a sorpresa bomba de que o Leíño espera un irmán… ou irmá.

Labels: ,

Friday, September 26, 2008

Javi

 

Vendimando o outro día mirei a Javi debaixo dunhas viñas. Polo seu físico non pode vendimar nin carrexar municos pero anda de chófer e levaba xente dunha viña a outra. Lémbroo hai anos de pé no seu chimpín correndo a bastante velocidade e coa súa melea longa ao aire. Semellaba un indio percorrendo as chairas americanas. Pero un día tivo un problema co chimpín e caiu. A trasmisión do chimpín enganchou a súa melea e arrincoulla con parte do coiro cabeludo. Dende entón loce un pano na cabeza pero non perdeu o seu humor e saber estar e así nas últimas eleccións municipais ata saiu no cartel dun partido. Eu nunca o tratei persoalmente pero tenme pinta de home botado para adiante e optimista e capaz de superar problemas.

Labels: ,

Monday, September 22, 2008

Entre uvas anda o asunto

 

Estes días estiven bastante apartado do ordenador. Houbo falla de inspiración, falla dun adaptador que quedou atrás, lecturas pendentes e a vendima 2008.

Xa se vendimaron as tintas e a treixadura. As tintas foron boas este ano e apenas estorrexaban ( caían as uvas do cacho cando o cortas ) e encheron dúas tinallas de mil litros, un bocoi de 700 e un medio de 350 e alí quedaron a ferver. A treixadura deu uns mil cincocentos litros e mañá hai que vendimar o albariño para a adega que será o dobre do ano pasado pero non chegará á cantidade que houbo no 2006 que foi de récord.

A ver se rematando esta semana xa me poño máis co blogo.

Labels: , ,

Thursday, September 11, 2008

Vacacións en Eivissa

 

Xoves 4

Tocou a viaxe dende Vigo a Madrid e Madrid a Eivissa que transcorreu sen grande novidade. Alugamos un Fiat Panda que é o típico coche de aluguer en Eivissa. Pensabamos que estaba suxo pero os coches da illa están todos carregados dunha capa de pó. A illa non é mui grande e a viaxe ata o norte non durou media hora. O recepcionista foi mui amable e tiña acento estranxeiro. Díxonos que nos tocara un apartamento con boas vistas. Ti que cres ?. Fomos á praia que non tiña unha area mui boa pero si unha auga morna para nadar.

Venres 5

Decidimos probar outra praia do mesmo concello pero a uns vinte quilómetros. No norte de Eivissa hai dous tipos de estrada: estreita con curvas e estreita con curvas perigosas. As estradas están abeiradas de sucalcos con figueiras, oliveiras, algarrobos e amendoeiras e as casas son cadradas e brancas con fiestras pequenas e unha arcada na cara sur. O feísmo case non existe e hai que ir ás urbanizacións costeiras e vilas grandes para topalo. A praia de san Vicent resultou deliciosa pola súa area e auga. No mediodía voltamos ao hotel e fixen unhas fotos de sant Joan de Labritja, cabeza do concello coa igrexa branca típica e a súa arcada. Á tarde facía calor así que nos metemos na cova de Can Marçá que a tiñamos pertiño do hotel. Facía tanta calor que había un feixe de lagartas tomando o fresco na terraza da entrada da cova. O prezo é de oito euros por adulto pero as bebidas están ao prezo de 2,50 euros, asunto típico da illa. A cova estivo ben e fresca. Puxeron a funcionar unha fervenza artificial con cambios de luces de cores e música clásica. Agora xa non corre auga polo cambio climático pero houbo tempos que tiña un río e unha fervenza e que se formaban columnas coas estalactitas e estalagmitas. A cova foi refuxio de contrabandistas e estivo cuberta polo mar en tempos prehistóricos. O acceso faise por unha escalinata de máis de cento cincuenta chanzos ( perdín a conta ) no acantilado. E dende ela mírase unha casa dun ruso millonario que semella tirada dunha película. Máis tarde fomos á praia e fixemos mamarrachos na area e logo mercamos un pareo a unha hippie suiza que vive perto do hotel.


 
Sábado 6
Hai un mercado hippie os sábados en sant Carles de Peralta ( case tódalas vilas teñen nome de santo así que rematei por tirarlle o santo de diante senón non me daba para ler indicacións e aprender nomes ). Tivemos sorte que fomos cedo. Hai que aparcar debaixo duns algarrobos e cobran tres euros polo aparcamento. O mercado está mui ben e é mágoa que non estea todo debaixo dunha sombra. Venden de todo pero hai muito turista ( incluíndonos nós, claro ). O Leo flipou cun chiringo tipo árabe con coxíns polo chan e taboletes baixos de muito corido. Había unha pallaza que facía figuras con globos e Leo levou o seu que era un canciño. Tamén había libros de segunda man e incluso en galego anque non entrei para previr gastos. Tamén neste sábado coincidiu que había mostra de artesanía pero estaban nunha explanada a pleno sol que non sei como aguantaban alí. Falei cun cesteiro da vida e o home falou de maltrato a nenos e a maiores. Logo apareceu un mozo hippie que lle preguntou se podía aprender a facer cestos. Penso que é bó que non se perdese o costume e creo que non se vai perder na illa porque a artesanía e labores relacionadas son unhas das ocupacións dos illáns. En Eivissa hai muito hippie de primeira, segunda e terceira xeración e topas anuncios de clases de ioga, de música, de baile, de pintura e muitas granxas ecolóxicas de xente que veu vivir aquí atraída por unha luz, unha calor e un ritmo de vida que incitan á calma interior. Bueno, e precisamente esa calor agravada pola cantidade de xente obrigounos a marchar do mercado. Fomos á praia de sant Vicent e dalí para o hotel. Logo decidimos ir a santa Gertrudis de Fruitera e dar unha volta polo bar Costas e a vila. Tomamos un xamón delicioso e un pan con tomate exquisito. A vila é pequerrecha pero ten un ambiente acolledor de xente estranxeira que ancorou o seu porvir en Eivissa e se misturou con illáns.

 

 

 

 

 

 

 
Domingo 7

Como estaba anubado e era domingo decidimos ir a Eivissa capital que é unha vila amurallada cunha muralla longa e unha arquitectura típica e laberíntica que merece o título de Patrimonio Mundial que posee. Demos un longo paseo que se complicou coa cantidade de chanzos que hai que subir e a calor que saía de entre as nubes. Nunca imaxinaría eu que subiría e baixaría tantos chanzos para ir a unha praia, a unha cova ou para visitar unha cidade. Bueno, tivemos sorte de ir nun domingo de mañá porque así evitamos a multitude e puidemos admirar a muralla, as vistas e as rúas de Dalt Vila que é como se chama a cidade fortificada. Outra vez botounos fóra a calor do mediodía e recuamos para o hotel e logo pasamos unha tarde tranquila de praia e paseos.

Luns 7

Acordamos visitar outra vila importante da illa. Non quixemos visitar sant Antoni porque hai muita movida aí e non iamos nese plan. Así que fomos a santa Eularia des Riu. No camiño mirei muitos muiños de vento pero case todos arruados. Santa Eularia é unha vila grandeira con muito apartamento vendido a estranxeiros e un paseo e unha praia ben feitucos. O paseo está abeirado de multitude de restaurantes e pubs tipo inglés. No centro hai unha alameda pequena cuns postos hippies. Desfrutamos da praia cunha area fina e mui boa e unha auga que daba pena saír dela. Á tardiña ( en Eivissa anoitece unha hora antes e ás oito xa é noite ) ceamos pizza no ” Over the world ” e estivo rica.

 


Martes 8

Levantouse outro día anubado pero con engano coma sempre. Parece que non vai facer calor pero logo sóltanse os infernos todos. Dende o hotel mirabamos a Torre den Mular e tiña gañas de ir a ela así que collemos o coche e tiramos por onde parecía ser o camiño. Chegamos a unha urbanización respetuosa coa arquitectura típica que se chama Na Xemena e preguntamos a unha señora que paseaba o can. Indicounos o camiño nun español simple cun acento estranxeiro mui forte. Volvemos por unha pista de terra e tivemos medo de que se atascase o Fiat Panda así que seguimos a camiñar e por fin demos coa torre ao final do camiño. Está abandonada e ao borde dun acantilado e ten vistas sobre o chalé do ruso e sobre a cala de sant Miquel con seus hoteis. Á tarde despedímonos da praia mentres uns rapaces daban pan a uns peixes e os collían coas mans. Fixen tamén unhas fotos da cala Ses Mutorons cos seus alboios típicos para as embarcacións.


 
Mércores 9
E tocou a hora amarga da despedida dunha terra de cor colorada e árbores baixas. Unha terra con rolas e lagartas, coas suas árbores fruiteiras e viñas baixas cos cachos protexidos contra paxaros. Unha terra cun mar cálido e tranquilo. Unha terra con xente de todo o mundo. Unha terra que non me extraña que muitos estranxeiros queiran para o seu retiro.

 


 

Labels:

Tuesday, September 02, 2008

A grade de ouro de Bouzarramil

 

Os bisavós Celia e Ricardo tamén saben de cousas dos tempos antigos, que lles dicían os vellos cando eles eran pequenos. O outro día queriamos levalos a tomar algo a Portugal pero eles dixeron, de broma está claro, que ían buscar a grade de ouro de Bouzarramil. Resulta que debaixo dunha laxa en Bouzarramil ( as terras que abeiran o camiño da esquerda da foto ) hai unha grade co marco de madeira pero os dentes de ouro. Eu díxenlles que iso non podía ser, que é unha lenda e o Ricardo díxome outra lenda da zona. Un día un home topou unha laxa escrita que dicía ” Debaixo de min hai un tesouro “. O home baixou á aldea e xuntou cantos homes puido e volveron á laxa. Con grande esforzo déronlle a volta e non toparon nada. Só toparon a pedra escrita por baixo que dicía ” Gracias por darme a volta. Xa estaba cansa da mesma postura “.

Iso, lendas da zona.

Labels: , ,