Labels: etnografia III

Onte o Leo fixo trinta e tres meses pero non escribín no blogo porque estivemos de voda por terras choqueiras. O Leo comeu os entrantes e logo quedou durmido a maior parte do tempo a pesar do ruido que había. Logo volveu á praia pero xa non había que subira a marea e o vento levantaba olas.

Labels: familia II, leo IV

Labels: traballo II

Dentro dun chisco fluirán polo aire cheiros a fumes e sons de risas. Empeza a noite máxica de san Xoán cos seus costumes de saltar fogueiras, comer sardiñas, preparar a auga de san Xoán e o costume de ” roubar ” cancelas e carros como mostra a foto do ano pasado tirada no concello das Neves. Van quedando menos e menos carros e o costume vaise perdendo como todo. Para demostralo xa porei a foto do mesmo lugar cando pase esta semana por este lugar para ver que cambios hai.

Labels: etnografia III

O aniversario da avoaM e Celia é bo para que Leo desfrute da piscina de Barbie, da manga de auga, dos chafarises en Melgaço e do parque do río do Porto. Eu aprendín o nome do pelo da raposa e os seus sinónimos, comprobei que as galiñas e os pitos van comendo o millo do canastro e que a roupa tendida co canastro no fundo non fan mala fotografía.

Labels: familia II, lingua IV, natureza III

Labels: natureza III

Labels: curiosidades IV

Andar nisto dos blogos ten os seus premios e así o amigo Manuel L. Rodrigues mandoume o seu poemario ” Antítese nativa “. Tamén me mandou unhas palabras que rematan así: ” Sen mais, agardo goste do poemario. Como ben sabe; cando unha obra de arte inicia o voo deixa de pertencer ao seu autor para trocarse propiedade de aquel ou aquela que o desexe ter entre as súas mans. Conseguido este logro; eu, persoalmente, declárome satisfeito.

Unha forte aperta.

… e dalle saúdos ao Leo da miña parte. “

E eu, como novo propietario, vou pasar a desfrutar da súa leitura.

Graciñas, Manuel.

Labels: interrede III, lecturas

Hoxe tocou praia por fin !.
Para mercar unhas empanadillas para xantar tardei muito pero polo menos aprendín un truco para cortar tortas: hai que pasar o cuitelo por auga mui quente antes e así cortas o que sexa sen desfacer nada. Na praia había un chisco de boira pero estábase ben: o Leo xogou coa area seca, coa area mollada e coas ondas que non lles ten medo. Tamén gozou dunha poza de auga quentada polo sol e pingou area do mesmo xeito que sae na foto. Logo foi metelo no coche de volta para a casa e quedar espichado a durmir.
Hai que aproveitar o bo tempo cando vén !.

Labels: curiosidades IV, leo IV, natureza III

O Leo quedou sen cole porque ten deficiencias que non se poden consentir. Non é lóxico que non teña calefacción nin aire acondicionado, que haxan humidades e pingueiras, que non funcionen billas nin cisternas, que o chan sexa esvaradizo e frío na zona dos bebés que agatañan, que non se poida separar o bebé que dorme do que está a xogar, que teña un patio de xogo con ratas, gatos e herbas máis altas ca os propios nenos, que tódolos luns teñan que recoller as cuidadoras cascos de botella, lixo e cristais que deixan os botelloneiros que entran no patio polo valado, que non renoven xoguetes dende hai dez anos, etc, etc.
Odio o politequeo barato de calquera cor que se apunta a fotos e promesas e logo non se fai responsable de nada e especialmente do primeiriño que hai neste mundo que son os nenos.
Quero darlle as gracias ás cuidadoras que fixeron case milagres nesta tempada, que puxeron da súa parte o seu saber, cariño e apoio e que case conseguiron acabar este curso sen que houbesen desgrazas.
Agora espero que amañen o asunto entre todos e que isto non volva pasar nin aquí nin en ningún sitio.

Labels: vilaguindastre II

Un que sei eu estreou coche o corenta de maio pero no canto de quitar o saio metéronlle no coche novo do trinque un allo. Din que é para evitar envexas e mala sorte. A min séguenme facendo gracia que perduren estas crenzas tan antigas neste tempo de motores de dezaséis válvulas.

Labels: etnografia III

Labels: curiosidades IV, leo IV, personaxes II, traballo II

Labels: lingua IV

Estas eleccións fanme lembrar un chiste que me contou un simpatizante de Feijoo poucos días despóis de gañar este as últimas eleccións á Xunta. Resulta que cando se enteirou o president de Catalunya da victoria de Feijoo pensou que os galegos eran uns calzonazos que non tiñan o que tiñan que ter así que quixo burlarse de Feijoo e chamouno por teléfono: - ” Ola, Feijoo. Noraboa polo resultado das eleccións. Mira; sei que tendes unha fábrica de preservativos en Santiago así que quería facervos unha encarga. Os da Generalitat temos unha festa así que quero repartir 5000 condóns pero dunha medida especial. Teñen que ter 40 cms de longo e 20 de diámetro. Mira a ver se podes conseguilos. ” Feijoo decatouse de que quería tomarlle o pelo así que seguiu co conto e prometeulle os preservativos. Logo chamou á fábrica de condóns: ” - Pereira: podes facerme 5000 condóns de 40 cms de longo por 20 de diámetro ?. ” - ” Home, por poder, podo.” - ” Pois logo faimos e na caixa póslle: Condóns feitos na Galiza. Tamaño PEQUENO.”

Labels: curiosidades IV

Labels: interrede III, lingua IV

Labels: leo IV, natureza III

Labels: arbo I, familia II, personaxes I

Hoxe o Leo fai trinta meses; cando se calcula que falta un mes para que chegue Xiana.
O Leo está algo mimento e empeza a facer trasnadas como meter tres ” uvedés ” ( DVD´s) na ranura do aparato ou mover testos da avoaM. Ten a cara con marcas da gardería que non deixa curar porque foza nelas para durmir. Como se fose pouco ten outra marca no nariz e bigode dun golpe que deu contra unha mesa.
Ten días malos que non quere estar só e que protesta por todo e non come ou come trapalladas e ten outros días bós que é un encanto e ri e xoga feliz.
Queremos que deixe os cueiros pero el segue coas súas. O outro día queriamos que mexase e el fixo o ruido ” pssss ” coa boca pero nada; iso si, aos cinco minutos mexou pola perneira abaixo. Haberá que seguir intentándoo.
E así vai o cativo.

Labels: leo IV

Unha das gratas sorpresas que teñen as librerías é topar libros descoñecidos. Un exemplo é o libro de fotografías Xosé Vázquez Arias ” Rizo “, tres décadas de imaxes prodixiosas.

Labels: fotografía

Hoxe xantamos cerca da ponte dos Remedios onde se bautizaban en tempos os nenos no ventre da nai cando tiña problemas para parir.

Logo fomos ata a vila Balneario onde teñen fama de seren os máis ricos de Galicia porque en todas as casas fan o cocido con auga de Mondariz.
Demos un paseo pola beira do río e os regatos admirando as ruinas restauradas e as ruinas abandoadas co ese aire melancólico de tempos pasados.

Aprendemos de como dunha árbore morta se pode tirar arte na rúa.

Tamén constatei como uns edificios novos teñen nomes de cidades do mundo e cadanseu reloxio no alto coa hora do lugar. Hai tempo semelloume un detalle feo pero agora é muito máis porque cada reloxio ten unha hora distinta ao estaren parados algúns.

Enfin, pasámolo ben.

Labels: curiosidades IV, lendas, viaxes I

Labels: viaxes I

Labels: curiosidades IV

Neste tempo tolo no que florecen as cerdeiras mentres as laranxeiras dan fruto parece que hai unha rebelión das máquinas: tele, secadora, DVD, coche … Un desastre. Semella que temos a bruxa.

Labels: natureza III

O outro día pensei nel e hoxe cruzouse por nós por Vilaguindastre adiante. É pouco maior ca min pero mantense mui xuvenil. Ata hai pouco sempre ía sorrindo e fumando e cun pantalón de peto. No instituto chamábanlle Zurba e era calado e debuxaba ben, creo lembrar. Non sei que lle pasou pero non se integrou no mundo real adulto e de proveito. Nunha ocasión salvou a dous nenos nun incendio dunha casa en Vigo. Pasaba por alí e non dubidou en entrar a salvar dous descoñecidos mentres a xente estaba amontonada fóra pensando: Onde vai ese tolo ?. A nova saiu no periódico e na entrevista di que non o pensou. Os do periódico tratárono coma un héroe e quería que a sociedade lle dese unha oportunidade a este parado. Ese non foi o caso e Zurba seguiu paseando sorrinte e co cigarro abstraído no seu mundo fechado.
Na zona onde vive está este mural das gándaras de Budiño que seguro que Zurba non pintou pero que eu fago da súa autoría baseándome no que dicía Amos Oz: ” Máis da metade do que sabemos dos outros é imaxinación. “

Labels: personaxes I, vilaguindastre II

… pero rectificar é de sabios.
Vén isto a conto para dicir que metín a zoca cando dixen o outro día que chorar as prantas significa botar flor. Merce, An, Carlos Sousa e rui estaban no certo cando dicían que a viña chora cando a podas e cae savia. Cando o comentaron entráronme as dúbidas e consulteino cos compañeiros e aclararon o significado do verbo chorar nas viñas que coincide co que din os comentaristas. Síntoo porque o chorar malinterpretado por min habería de valer para facer poesías fermosas e todo pero non vai ser o caso.
Este asunto faime lembrar o erro no que estabamos algúns cando falaba un familiar noso da súa familia política e dicía: Fulano da Famulia, Zutana da Famulia. Nós estabamos convencidos que famulia significaba familia política. Só despóis de muitos anos descubrimos unha parroquia cun lugar chamado A Famulia que era de onde viñan eses familiares todos.
Curiosidades.

Labels: lingua IV

Labels: lingua IV

Labels: lingua IV, natureza III

Labels: familia II

Uns percebes cunha fermosa historia detrás e un vinho verde mostra da xenerosidade minhota aledan a calquera.

Na foto sae unha moza nun pasado feliz antes de vivir un tempo triste. Porque toda historia é cíclica.

Labels: interrede III

E aquí deixo o vídeo do sorteo.

Labels: interrede III

Labels: leo IV

O outro día sorprendeume o Leo contando ata cinco nun libriño para aprender a contar. Pareceume un feito case máxico porque paréceme aínda cedo para iso. Non sei.
O que é verdade é que é curioso e quere saber os nomes de todo o que mira e unha das súas novas afeccións son os contos dos pitufos e aí estou eu inventando nomes de pitufos. Iso si, espero que non aprenda a escribir con Gargamel porque escribe nun frasco ” bava ” de sapo.

Labels: leo IV, lingua IV

Hoxe pola mañá traballei como de costume. No momento do taco estabamos a falar e eu ía falar e estaba comendo e houben de afogar que foi a comida polo lado que non é. Eu sempre dixen nese caso que vai ” pola gorxa pequena ” e teño oído ” pola gorxa do aire “. O que nunca oín foi o de ir ” polo camiño vello ” como dixo un home de Tui.

Labels: lingua III

Non todo vai ser festa e tocou axudar a espodar vimbias para atar as viñas en Arbo. As viñas necesitan duns axudantes vexetais para expandirse e a xente ten que cuidar vimbieiros e canais ( mato de canas ). Os vimbieiros dan vimbias que se espodan en verghas, cimos e rastoballo. As verghas son as máis gordas, logo veñen os cimos e o rastoballo que é o que non vale para atar. Axudei a espodar ata que se foi o sol e non só espodei vimbias senón que tamén houbo salgueiros que valen para atar e que son máis brandiños para cortar.
O día estivo soleado e as sirinas, que cantan como os canarios, voaban entre as viñas.

Labels: arbo I, etnografia III, lingua III, natureza III

Labels: familia II

O amigo paidovento descubriume unha personaxe de cómic chamada Xiana. Debuxouna Norberto Fernández para a revista Golfiño e vivía nas nubes nun mundo fantástico.
Case sería ideal para a nosa Xiana se non fose porque os debuxos non son mui idóneos para nenos.

Labels: familia II, lecturas

Labels: lingua III

Labels: arbo I, leo IV

A miña primeira lembranza del vén en forma de dous irmáns pequenos xogando coa area dunha obra no primeiro día que cheguei a Vilaguindastre. Máis tarde viñeron loitas infantís que remataban cos seus choros de non gañador. Ou tamén a súa perreira queimada polo matamoscas-soplete roubado na fábrica. Non pasou de sexto especial na EXB e quedou prendado da beleza no agromar dunha colexiala veciña. Sacou non sei de que contos a idea de pedila en casamento, loitou contra a súa timidez, colleu un ramo de flores e petou na porta da rapaza. A sorprendida nai da rapaza asumiu con seriedade o amor xuvenil pero delegou a resposta na filla. Esta riu cruelmente o atrevemento do rapaz enmeigado e así o sentenciou ao desvivir dun corazón roto. Comezou a caída por malos camiños e delincuencia e con dezaoito anos xa saiu no apartado periodístico dos presuntos coa idade trabucada pola de oitenta e un anos.
Pasaron os anos e agora camiña rindo só ou coa cabeza gacha, combina cores de roupa que non casan, pide cartos á xente e búscame o día do noso cumpreanos para que o convide.
E así safa hoxe a súa vida morta emocionalmente.
Por iso eu penso que hoxe non tiña que ser só o día dos enamorados senón tamén dos que teñen o corazón roto.
Vaia este posteo por eles.

Labels: personaxes I

Despóis de varios posteos sobre temas escabrosos escribo unhas curiosidades topadas pola rede adiante coa súa foto correspondente para relaxarmos o corpo.

Labels: curiosidades IV, interrede III

Labels: vilaguindastre II

Labels: lingua III, natureza III, traballo II

Labels: familia II

Labels: leo IV

Labels: lecturas

Labels: interrede III

Labels: lingua III, vilaguindastre II

A lavandeira coxa vive no seu cárcere inmenso de pedra, cemento e cristal e come as pupias e farangullas dos bocatas dos nenos. Paséase perto do bar ” O Finikito ” onde son xenerosos ata provocar o abraio dun pai de tres fillos. Tópase o bar no primeiro andar nunha das infinitas voltas que dá o labirinto. Botas, roupa, contos Disney, cueiros, de xantar, de beber e de sobremesa e máis cousas pódense adquirir aquí. Iso si, reloxios postos no trinque NON que se desfai a obra de arte de corazóns valentinescos. Tamén neste lugar fai frío pero pódese durmir unha sesta ou mesmo montar nun elefante rosa e repetir a experiencia. A fauna humana complétase con bandas de música, militantes pola paz e contra a fame do mundo, vendedores da verdade política que din que o nacionalismo é unha relixión para practicar na casa, algún actor da televisión e un violinista vello na entrada. Para isto e máis dá un centro comercial.
Aviso importante: non tires fotos como a de arriba que está proibido.

Labels: viaxes I

Na consulta do dentista pode un pasar un rato agradable lendo as revistas e tamén pode aprender un algo. Eu coñecín a Bertha Ringer, a muller de Benz que apoiou ao seu home nos proxectos para idear o primeiro automóvil da historia. Cando todos se botaban atrás ela apoiou e confiou no marido e meteu o seu dote no invento. Non só iso senón que un día de agosto de 1888 deixou unha nota na mesa onde dicía ” Vou visitar a miña nai “. Colleu os dous fillos de 15 e 14 anos e o aparato e alá foi visitar a nai a 106 quilómetros de distancia. O aparato corría a 16 quilómetros por hora pero os camiños non estaban preparados para el. Tiveron que ir mercando alcol en boticas, coller auga para o motor en ríos e bulleiros e cambiar os freos de coiro gastados nun garnicioneiro. Nas costas baixaba a puxar mentres guiaba o fillo maior e así chegaron ao destino… cinco días máis tarde !. Mandou un telegrama dicindo ” Chegamos sans e salvos ” e demostrou a todo o mundo que o aparato tiña futuro. E Bertha Ringer converteuse na primeira persoa en facer un traxecto en automóvil da historia.
Na foto sae unha recreación da proeza que repiten tódolos anos en agosto en Alemania.

Labels: curiosidades III

Labels: etnografia III, familia II, lendas

Labels: leo IV

Un libro sempre cae ben e desta volta pode vir dun meme. O amigo Carlos Sousa embarcoume nun meme onde só hai que deixar un comentario no posteo do blogo Mezclado no agitado que empezou co meme e automaticamente entro no sorteo do libro ” El fuego ” de Katherine Neville asinado pola autora e todo. Así de sinxelo. Unha ocasión coma esta non acontece a miudo así que agora vou comentar alá correndiño.
Tamén teño que embarcar a tres blogueiros ( neste caso son blogueiras ) para que entren no sorteo se queren elas.
- LM: para darlle ánimos.
- Peke: que sei que é unha lectora habitual.
- Ana: outra que devora libros.
E a quen lle toque o libro ( sorteado o 14 de febreiro ) que o desfrute.

Labels: interrede III

Labels: leo IV

Labels: curiosidades III, lingua III

Labels: vilaguindastre II

Labels: curiosidades III

Labels: etnografia III, lingua III

Labels: traballo II

Labels: lingua III, personaxes I, vilaguindastre II

Labels: lendas

Labels: etnografia III

Esta é a primeira foto nocturna feita coa cámara nova en Arbo e conto con facer máis.
Onte caíron uns farrapos de neve ( é como se lle chaman ás folerpas por Vilaguindastre ) pero non callaron no chan e non os fotografei ( se queres mirar unha foto da nevarada en Vilaguindastre e saber de refráns clica aquí ). Eu cheguei tarde ao espectáculo porque o Leo anda algo pocho con febre e o nariz atascado e con voz rouca que parece un neno poseído. Anda cos ollos longos e mui mimento que non quere estar só. Supomos que será unha gripe ou un constipado que colleu nun día destes tan fríos.
Bueno, esperamos que millore para facer vida normal outra volta.

Labels: leo IV, lingua III, natureza III

Labels: etnografia III, vilaguindastre II

Labels: familia I

O Leo está adaptándose á guardería ós poucos: unha hora nalgúns días. E de cada vez vaise acostumando máis e xa non chora cando o levamos e xa non di ” Coli. No. ” e sorrille ás educadoras.

Hoxe houbo unha reunión onde se falou de horarios, comidas, merendas, medicinas, roupa, material e todo o relacionado cos nenos na guardería. E falando, falando, chegou o momento no que unha nai preguntou se cambiaría o asunto na guardería cando a trasformen nunha galescola que tiña medo de que obrigasen ós nenos a falar en galego e que aprendesen himnos e levasen un uniforme. Ela recoñecía que falaba mal o galego pero parecía destinarlle un futuro máis ignorante ó fillo negándolle que aprenda galego no, imaxinario, cincuenta por cento do tempo da guardería. Supoño que se lle din que ía ser en inglés ela había de estar toda contenta.

Bueno, non digo nada novo.

E cambiando de tema, teño que agradecer á empresa de galletas mariñeiras Daveiga porque o Leo está enganchado a elas e mantéñeno activo nestes tempos que non come muito ( na foto está a mostra ) e porque manteñen o galego nos envases.

Labels: leo III, lingua III

Labels: familia I, leo III

Vendimando o outro día mirei a Javi debaixo dunhas viñas. Polo seu físico non pode vendimar nin carrexar municos pero anda de chófer e levaba xente dunha viña a outra. Lémbroo hai anos de pé no seu chimpín correndo a bastante velocidade e coa súa melea longa ao aire. Semellaba un indio percorrendo as chairas americanas. Pero un día tivo un problema co chimpín e caiu. A trasmisión do chimpín enganchou a súa melea e arrincoulla con parte do coiro cabeludo. Dende entón loce un pano na cabeza pero non perdeu o seu humor e saber estar e así nas últimas eleccións municipais ata saiu no cartel dun partido. Eu nunca o tratei persoalmente pero tenme pinta de home botado para adiante e optimista e capaz de superar problemas.

Labels: arbo I, personaxes I

Estes días estiven bastante apartado do ordenador. Houbo falla de inspiración, falla dun adaptador que quedou atrás, lecturas pendentes e a vendima 2008.

Xa se vendimaron as tintas e a treixadura. As tintas foron boas este ano e apenas estorrexaban ( caían as uvas do cacho cando o cortas ) e encheron dúas tinallas de mil litros, un bocoi de 700 e un medio de 350 e alí quedaron a ferver. A treixadura deu uns mil cincocentos litros e mañá hai que vendimar o albariño para a adega que será o dobre do ano pasado pero non chegará á cantidade que houbo no 2006 que foi de récord.

A ver se rematando esta semana xa me poño máis co blogo.

Labels: arbo I, etnografia II, natureza II

Xoves 4

Tocou a viaxe dende Vigo a Madrid e Madrid a Eivissa que transcorreu sen grande novidade. Alugamos un Fiat Panda que é o típico coche de aluguer en Eivissa. Pensabamos que estaba suxo pero os coches da illa están todos carregados dunha capa de pó. A illa non é mui grande e a viaxe ata o norte non durou media hora. O recepcionista foi mui amable e tiña acento estranxeiro. Díxonos que nos tocara un apartamento con boas vistas. Ti que cres ?. Fomos á praia que non tiña unha area mui boa pero si unha auga morna para nadar.

Venres 5

Decidimos probar outra praia do mesmo concello pero a uns vinte quilómetros. No norte de Eivissa hai dous tipos de estrada: estreita con curvas e estreita con curvas perigosas. As estradas están abeiradas de sucalcos con figueiras, oliveiras, algarrobos e amendoeiras e as casas son cadradas e brancas con fiestras pequenas e unha arcada na cara sur. O feísmo case non existe e hai que ir ás urbanizacións costeiras e vilas grandes para topalo. A praia de san Vicent resultou deliciosa pola súa area e auga. No mediodía voltamos ao hotel e fixen unhas fotos de sant Joan de Labritja, cabeza do concello coa igrexa branca típica e a súa arcada. Á tarde facía calor así que nos metemos na cova de Can Marçá que a tiñamos pertiño do hotel. Facía tanta calor que había un feixe de lagartas tomando o fresco na terraza da entrada da cova. O prezo é de oito euros por adulto pero as bebidas están ao prezo de 2,50 euros, asunto típico da illa. A cova estivo ben e fresca. Puxeron a funcionar unha fervenza artificial con cambios de luces de cores e música clásica. Agora xa non corre auga polo cambio climático pero houbo tempos que tiña un río e unha fervenza e que se formaban columnas coas estalactitas e estalagmitas. A cova foi refuxio de contrabandistas e estivo cuberta polo mar en tempos prehistóricos. O acceso faise por unha escalinata de máis de cento cincuenta chanzos ( perdín a conta ) no acantilado. E dende ela mírase unha casa dun ruso millonario que semella tirada dunha película. Máis tarde fomos á praia e fixemos mamarrachos na area e logo mercamos un pareo a unha hippie suiza que vive perto do hotel.

 
Sábado 6
Hai un mercado hippie os sábados en sant Carles de Peralta ( case tódalas vilas teñen nome de santo así que rematei por tirarlle o santo de diante senón non me daba para ler indicacións e aprender nomes ). Tivemos sorte que fomos cedo. Hai que aparcar debaixo duns algarrobos e cobran tres euros polo aparcamento. O mercado está mui ben e é mágoa que non estea todo debaixo dunha sombra. Venden de todo pero hai muito turista ( incluíndonos nós, claro ). O Leo flipou cun chiringo tipo árabe con coxíns polo chan e taboletes baixos de muito corido. Había unha pallaza que facía figuras con globos e Leo levou o seu que era un canciño. Tamén había libros de segunda man e incluso en galego anque non entrei para previr gastos. Tamén neste sábado coincidiu que había mostra de artesanía pero estaban nunha explanada a pleno sol que non sei como aguantaban alí. Falei cun cesteiro da vida e o home falou de maltrato a nenos e a maiores. Logo apareceu un mozo hippie que lle preguntou se podía aprender a facer cestos. Penso que é bó que non se perdese o costume e creo que non se vai perder na illa porque a artesanía e labores relacionadas son unhas das ocupacións dos illáns. En Eivissa hai muito hippie de primeira, segunda e terceira xeración e topas anuncios de clases de ioga, de música, de baile, de pintura e muitas granxas ecolóxicas de xente que veu vivir aquí atraída por unha luz, unha calor e un ritmo de vida que incitan á calma interior. Bueno, e precisamente esa calor agravada pola cantidade de xente obrigounos a marchar do mercado. Fomos á praia de sant Vicent e dalí para o hotel. Logo decidimos ir a santa Gertrudis de Fruitera e dar unha volta polo bar Costas e a vila. Tomamos un xamón delicioso e un pan con tomate exquisito. A vila é pequerrecha pero ten un ambiente acolledor de xente estranxeira que ancorou o seu porvir en Eivissa e se misturou con illáns.

 
Domingo 7

Como estaba anubado e era domingo decidimos ir a Eivissa capital que é unha vila amurallada cunha muralla longa e unha arquitectura típica e laberíntica que merece o título de Patrimonio Mundial que posee. Demos un longo paseo que se complicou coa cantidade de chanzos que hai que subir e a calor que saía de entre as nubes. Nunca imaxinaría eu que subiría e baixaría tantos chanzos para ir a unha praia, a unha cova ou para visitar unha cidade. Bueno, tivemos sorte de ir nun domingo de mañá porque así evitamos a multitude e puidemos admirar a muralla, as vistas e as rúas de Dalt Vila que é como se chama a cidade fortificada. Outra vez botounos fóra a calor do mediodía e recuamos para o hotel e logo pasamos unha tarde tranquila de praia e paseos.

Luns 7

Acordamos visitar outra vila importante da illa. Non quixemos visitar sant Antoni porque hai muita movida aí e non iamos nese plan. Así que fomos a santa Eularia des Riu. No camiño mirei muitos muiños de vento pero case todos arruados. Santa Eularia é unha vila grandeira con muito apartamento vendido a estranxeiros e un paseo e unha praia ben feitucos. O paseo está abeirado de multitude de restaurantes e pubs tipo inglés. No centro hai unha alameda pequena cuns postos hippies. Desfrutamos da praia cunha area fina e mui boa e unha auga que daba pena saír dela. Á tardiña ( en Eivissa anoitece unha hora antes e ás oito xa é noite ) ceamos pizza no ” Over the world ” e estivo rica.

Martes 8

Levantouse outro día anubado pero con engano coma sempre. Parece que non vai facer calor pero logo sóltanse os infernos todos. Dende o hotel mirabamos a Torre den Mular e tiña gañas de ir a ela así que collemos o coche e tiramos por onde parecía ser o camiño. Chegamos a unha urbanización respetuosa coa arquitectura típica que se chama Na Xemena e preguntamos a unha señora que paseaba o can. Indicounos o camiño nun español simple cun acento estranxeiro mui forte. Volvemos por unha pista de terra e tivemos medo de que se atascase o Fiat Panda así que seguimos a camiñar e por fin demos coa torre ao final do camiño. Está abandonada e ao borde dun acantilado e ten vistas sobre o chalé do ruso e sobre a cala de sant Miquel con seus hoteis. Á tarde despedímonos da praia mentres uns rapaces daban pan a uns peixes e os collían coas mans. Fixen tamén unhas fotos da cala Ses Mutorons cos seus alboios típicos para as embarcacións.

 
Mércores 9
E tocou a hora amarga da despedida dunha terra de cor colorada e árbores baixas. Unha terra con rolas e lagartas, coas suas árbores fruiteiras e viñas baixas cos cachos protexidos contra paxaros. Unha terra cun mar cálido e tranquilo. Unha terra con xente de todo o mundo. Unha terra que non me extraña que muitos estranxeiros queiran para o seu retiro.

Labels: viaxes

Os bisavós Celia e Ricardo tamén saben de cousas dos tempos antigos, que lles dicían os vellos cando eles eran pequenos. O outro día queriamos levalos a tomar algo a Portugal pero eles dixeron, de broma está claro, que ían buscar a grade de ouro de Bouzarramil. Resulta que debaixo dunha laxa en Bouzarramil ( as terras que abeiran o camiño da esquerda da foto ) hai unha grade co marco de madeira pero os dentes de ouro. Eu díxenlles que iso non podía ser, que é unha lenda e o Ricardo díxome outra lenda da zona. Un día un home topou unha laxa escrita que dicía ” Debaixo de min hai un tesouro “. O home baixou á aldea e xuntou cantos homes puido e volveron á laxa. Con grande esforzo déronlle a volta e non toparon nada. Só toparon a pedra escrita por baixo que dicía ” Gracias por darme a volta. Xa estaba cansa da mesma postura “.

Iso, lendas da zona.

Labels: arbo I, etnografia II, lendas